Siebente Abteilung.
404
trachten lulianus fr. 19 § 2 de precario 43, 26 : Cum quid
precario rogatum est, non solum interdicto uti possumus,
sed et incerti condictione, id est praescriptis uerbis.
Hiermit ist zu verbinden Paulus sent. 5, 6 § 10: Redditur
interdicti actio, quae proponitur ex eo, ut quis
quod precarium habet restituat. nam et ciuilis actio huius
rei sicut commodati competit: eo uel maxime, quod ex
beneficio suo unusquisque iniuriam pati non debet. In
der einen Stelle ist interpoliert id est praescriptis uerbis,
in der andern der Schlußsatz nam et . . debet. Diese beiden
Interpolationen habe ich schon früher, Präscriptio und Pactum
S. 79, zum Beweise dafür benutzt, daß zwischen den Interpolationen ¬
der Justinian'schen Compilatoren und der nachklassischen ¬
Wissenschaft ein Zusammenhang bestehen müsse. Derselben ¬
Ansicht Dernburg, Pand., Bd. 234 § 91 Anm. 11;
Ubbelohde, Forts. von Glück, Bd. 5 S. 264.
Ubbelohde a. a. O. macht weiter aufmerksam auf die
interpretatio der lex romana Visigothorum zur Paulusstelle,
hier sent. 5, 7 § 8: Si quando alicuius precibus exorati
aliquid cuicunque possidendum ad tempus praestitum
fuerit et ad primam admonitionem hoc ipsum reddere
noluerit, datur aduersus eum interdictum et actio iusta
proponitur: quae actio ciuilis est, uelut si de commodato
agatur, ut res ita praestita sine aliqua difficultate reddatur: ¬
quia pro beneficio suo pati quemcunque iuiuriam
non oportet.
Mit diesen Aussprüchen will ich mich jetzt näher beschäftigen. ¬
Was zuvörderst fr. 19 § 2 de precario 43, 26 anbetrifft, ¬
so möchte Lenel, Edictum, S. 123 flg. das id est
praescriptis uerbis schon dem Julian zuschreiben. Unter
dieser Voraussetzung würde er in diesen Worten eine Bestätigung ¬
seiner Hypothese erblicken, daß bei der incerti condictio
der unbestimmen Intentio quidquid Nm Nm A° A° d. f. o.
eine
Präscriptio vorausgegangen sei.
Ich glaube nun nicht, daß id est praescriptis uerbis