28
„yllo tempore non praescribit, vbi rursus possessio
„rei alienae subintelligitur. Iuri ciuili id confor„me ¬
esse, indubium est ex l. 109. 7. de V. S. Est
„ergo bona fides in hac materia secundum ius
„vtrumque iusta opinio, qua quis rem alienam,
„quam possidet, suam esse existimat, alienam ig„norat. ¬
E contrario mala fides, qua quis rem alse„nam ¬
vt suam scienter possidet. Hactenus okn„MERVS, ¬
qui hinc concludit §. 55. bonam iidem
„requiri, si de praescribenda re aliena agitur, non
„si de extinguenda actione personali, et §. 756. il„lum ¬
quoque, qui de suo debet dici non posse,
„quod in mala fide versetur., Eamdem opinionem
latius tuetur COCCEIVS in dissert. de finibus bonae
fidei in praescriptionibus, praesertim in prima illarum
SECT. I. §. 18. seqq. Audiamus iam alteram partem
eorum, qui in omni praescriptione etiam extinctiua bonam ¬
fidem ex iure eanonico requirunt. Producamus
tanquam aduocatum illius III. PVFFENDORFIVM in
Obs. luris vniuers. T. I. obs. 115. Is vero ita:
„Quod ait pontifex, Quoniam omne, quod non
„est ex fide, peccatum est, verba Paulina sunt, in
„quibus ratio generalis synodalis legis collocatur.
„His autem verbis regula moralis generalis com„prehenditur, ¬
nihil faciendum esse contra animi
„conscientiam et persuasionem, sed potius agen„dum ¬
semper esse ex conscientia bona et ex plena
„animi persuasione, adeo vt nec contra conscien„tiam ¬
dubiam agatur Nam ita Paulus ad Roma„nos ¬
C. 14. v. 13. Profecto haec regula moralis,
„quae rationem sequentium verborum continet, ad
„honestatem actionum omnium pertinet, et tam
„ad rerum quam actionum praescriptiones reete ac„commodatur.,, ¬
Paucis interiectis pergit: „Quod
„deinde pontifex ait, synodali iudicio diffinimus,
„vt nulla valeat absque bona fide praescriptio tam
„canonica quam ciuilis, legem ipsam canonicam,
„de qua agimus, continet. Est haec lex generalis,
„quae ad praescriptionem tam rerum et reassum
„actio¬
