410
pit tenere, parens substituit; si quis ex his mortis quoque tempore non fuit
in familia, substitutio pupillaris fit irrita.
*) Göschen III. 2. S. 174 ff. Ueber die ursprüngliche Grundidee der Pupillarsubstitution, ¬
Vangerow II. §. 452. Anm. — Ueber die Regel, daß die P. S.
auch die gemeine in sich faße, s. das. §. 453. Anm. 1. — S. auch dessen Ausführung ¬
über die Wirkung der P. S. in der Anm. z. §. 454.
Werden die beiden Testamente zu verschiedenen Zeiten errichtet, so muß das Testament ¬
des parens zuerst errichtet sein, und es müßen in beiden die ges. Formalitäten ¬
beobachtet werden. L. 2. §. 4-7. L. 20. D. h. t. S. Vangerow
§. 453. Nr. 3.
Glück. XL. S. auch S. 279 f. — Ueber die Privilegien des tt. mil. hinsichtlich
der Pupillarsubstitution S. Mackeldey §. 670.
§. 333. Quasi-Pupillar-Substitution.
c. 9. Cod. h. t.
Humanitatis intuitu parentibus indulgemus, ut si filium, nepotem vel
pronepotem cujuscunque sexus habeant, nec alia proles descendentium eis
sit, iste tamen filius vel filia, nepos vel neptis, pronepos vel proneptis mente
captus vel mente capta perpetuo sit, vel si duo vel plures isti fuerint, nullus
vero eorum sapiat, liceat iisdem parentibus, legitima portione ei vel eis relicta, ¬
quos voluerint, his substituere, ut occasione hujusmodi substitutionis
ad exemplum pupillaris querela nulla contra testamentum eorum oriatur, ita
tamen, ut si postea resipuerit vel resipuerint, talis substitutio cesset. Vel
si filia aut alii descendentes ex hujusmodi mente capta persona sapientes
sint, non liceat parenti, qui vel quac testatur, alios quam ex eo descendentes, ¬
unum vel certos vel omnes substituere. Sin vero etiam liberi testatori
vel testatrici sint sapientes, ex his vero personis, quae mente captae sunt,
nullus descendat, ad fratres eorum unum vel certos vel omnes eandem fieri
substitutionem oportet. — S. Paul. L. 43. pr. D. h. t.
*) Arndts Pand. III. S. 757. §. 499. Anm. Vangerow. II. §. 456.
§. 334. 4. Ungültigkeit der Testamente *)
Inst. quib. mod. test. infirm. II. 17.
Dig. de injusto, rupto, irrito facto testamento. XXVIII. 3.
a) Testamente, bei welchen der Grund der Ungültigkeit
schon ursprünglich existirte 2).
e. Nichtige Testamente.
Testamentum injustum; tt. nullius momenti.