et de sugrundiis et protectionibus die nöthigen Unterlagen
liefert. Von den in dieser Ueberschrift mit genannten Wetterdächern ¬
und Vordächern erfahren wir freilich sehr wenig. Desto
zahlreicher sind die Fragmente, welche das damnum infectum
behandeln; sie sind meist den juristischen Bearbeitungen des Edikts
(edictum praetoris urbani wie edictum provinciale) entnommen. ¬
Indem wir die Geschichte unseres Rechtsinstituts für einen
spätern Abschnitt aufsparen, wollen wir zunächst uns klar machen,
was unter der cautio damni infecti überhaupt zu verstehen sei.
In l. 7. D. 39, 2 referirt Ulpian das Edikt des Prätor
in Betreff der cautio d. inf. also: „Damni infecti suo nomine ¬
promitti, alieno satisdari jubebo ei, qui juraverit,
non calumniae causa id se postulare, eumve, cujus nomine ¬
aget, postulaturum fuisse, in eam diem, quam causa
cognita statuero. Si controversia erit, dominus sit nec
ne, qui cavebit, sub exceptione satisdari jubebo. Eum,
cui ita non cavebitur, in possessionem ejus rei, cujus nomine ¬
ut caveatur postulabitur, ire, et cum justa causa esse
videbitur, etiam possidere jubebo. In eum, qui neque
caverit, neque in possessione esse, neque possidere passus ¬
erit, judicium dabo, ut tantum praestet, quantum praestare ¬
eum oporteret, si de ea re ex decreto meo, ejusve,
cujus de ea re jurisdictio fuit, quae mea est, cautum fuisset. ¬
Ejus rei nomine, in cujus possessionem misero, si
ab eo, qui in possessione erit, damni infecti nomine non 1
satisdabitur, eum, cui non satisdabitur, simul in possessione -
esse jubebo.“
Dieses Referat enthält jedoch, wie wir aus l. 4. §. 5. D. h. t. *2)
ersehen, das Edikt nicht vollständig; auch beschäftigt sich letzteres
mehr mit den prozessualischen, als mit den materiellen Grundlinien ¬
der cautio d. inf. Die letzteren gibt uns Gajus vollständiger ¬
in l. 19. §. 1. h. t.:
1) Das non fehlt in der Florentina, findet sich aber in der Bulgata, und
ist augenscheinlich nothwendig.
2) „Praetor ait: Dum ei, qui aberit, prius domum denuntiari jubeam.“ ¬
1*