249
7. Prout quidque contractum est, ita et solvi debet, ut, quum re
contraxerimus, re solvi debeat, veluti quum mutuum dedimus.
ut retro pecuniae tantumdem solvi debeat; et quum verbis aliquid ¬
contraximus, vel re vel verbis obligatio solvi debeat: verbis, ¬
veluti quum acceptum promissori fit, re, veluti quum solvit, ¬
quod promisit. Aeque quum emtio, vel venditio, vel locatio ¬
contracta est, quoniam consensu nudo contrahi potest, etiam
dissensu contrario dissolvi potest. L. 80 D. de solut.
2. Einzelne Aufhebungsarten (außer der solutio).
a. Acceptilation und verwandte*).
§. 128.
Gaj. III §§. 169—175. — §§. 1. 2. 4 J. h. t. (3, 29).
Acceptilatio ist der Erlaß einer Schuld in Form eines
auf vorgängige Frage des Schuldners mündlich abgelegten
Empfangsbekenntnisses (Quod ego tibi promisi, habesne acceptum? -
— Habeo), wobei also die nicht wirklich erfolgte
Erfüllung der Obligation als erfolgt dargestellt wird (1. 2).
Es kann in dieser Form nur eine verborum obligatio, mithin -
eine nicht verbis contrahirte nur nach vorgängiger Umwandlung ¬
in eine verborum obligatio, aufgehoben werden.
Stipulatio Aquiliana. — Auch durch dictio dotis (§. 117)
kann eine (Verbal-) Obligation ipso jure aufgehoben werden
(3). Eine literarum obligatio konnte ohne Zweifel auch
durch Eintrag des geschuldeten Geldquantum als acceptum
(acceptilatio in diesem Sinn) aufgehoben werden.
Gleichfalls eine imaginaria solutio ist die nexi liberatio, ¬
die Aufhebung der obligatio aus einem nexum oder ju*) ¬
Scheurl, Beiträge Bd. 2 N. XIV.