Von  einzeln.  Oblig.  aus  unmittelbarer  gesetzl.  Bestimmung.  639
1)  Ulp.  l.  12.  §.  4.  h.  t.:  Funus  autem  eum  facere
oportet,  quem  decedens  elegit  —  —.  Sin  autem  de  hac  re
defunctus  non  cavit,  nec  ulli  delegatum  id  munus  est,  scriptos ¬
  heredes  ea  res  contingit,  si  nemo  scriptus  est,  legitimos
vel  cognalos,  quosque  suo  ordine,  quo  succedunt.  Vgl.
1.  14.  §.  1.  eod  :  —  —  satius  est  enim,  de  suo  testatorem
funerari  —  —;  l.  14.  §.  13:  de  suo  enim  expedit  mortuos
funerari.
2)  Ulp.  l.  16.  h.  t.:  Aequissimum  visum  est  veteribus,
mulieres  quasi  de  patrimoniis  suis,  ita  de  dotibus  funerari,
et  eum,  qui  morte  mulieris  dotem  lucratur,  in  funus  conferre ¬
  debere,  sive  pater  mulieris  sit,  sive  maritus.
3)  Ulp.  et  Paul.  l.  22.  23.  h.  t.:  Celsus  scribit,  quoties
mulier  decedit,  ex  dote,  quae  penes  virum  remanet,  et  ceteris ¬
  mulieris  bonis  pro  portione  funeranda  est,  [l.  23.]  veluti ¬
  si  in  dotem  centum  sint,  in  hereditate  ducenta,  duas
partes  heres,  unam  vir  conferet.
4)  Paul.  l.  21.  h.  t.:  In  patrem,  cujus  in  potestate  furit
is,  cujus  funus  factum  erit,  competit  funeraria  actio  pro
dignitate  et  lacultatibus.
5)  Pompon.  l.  28.  h.  t.:  Quodsi  Imulieres]  neque  heredes
habeant,  neque  pater  solvendo  sit,  marifum,  in  quantum
facere  potest,  pro  hoc  conveniri,  ne  injuria  ejus  videretur,
quondam  uxorem  ejus  insepullam  relinqui.
—00000.