LIBER  11.  PARS  II.  CAP.  IV.
183
ceditur,  quatenus  discerni  possunt  *).  Nec  ultra  quinquennium
nost  aditionem  numerandum  impetrari  potest  2).
Prætoris  autem  notio  est,  an  admittenda  sit  separatio,  necne  3)
§.  649.  Admissa  separatione  efficitur,  ut  solis  creditoribus  hereditariis ¬
  ex  hereditate  satisfiat,  heredisque  creditoribus  tantum
4).
Et  si  idonea  non
ex  eo,  quod  superfuerit  ex  bonis  testatoris
inveniatur  hereditas,  heres  autem  idoneus,  non  possunt  reverti
ad  heredem,  sed  ei  quod  semel  postularunt,  stare  debent  nisi
justissima  causa  ignorantia  aliud  suadeat  5).  Si  quidam  creditorum -
  sunt,  qui  non  secuti  sint  beneficium,  separatio  ab  aliis  impetrata, ¬
  illis  neque  prodest  neque  nocet  6).  Si  bona  hereditaria
solvendo  non  sunt,  melior  est  causa  potiorum  creditorum;  legatarii ¬
  post  omnes  demum  admittuntur  ?)
§.  650.  Cessat  remedium  separationis,  si  heredis  fidem  secuti
sunt  creditores,  si  hereditas  ab  herede  bona  fide  distracta  sit,
item  elapso  quinquennio  et  bonis  confusis
TIT.  III.  DE  COLLATIONE  BONORUM  9).
§.  651.  Si  liberi  parentibus  suis  heredes  sunt,  non  raro  accidit, ¬
  ut  quædam  bona  ipsis  propria  in  hereditatem  inferre  teneantur, ¬
  qua  obligatio  collatio  bonorum  appellatur.  Hoc  ius  primum
Prætoris  edicto  introductum  est,  cum  emancipatos  liberos  simul
cum  suis  heredibus  ad  bonorum  possessionem  vocaret.  Ne  enim
iniqua  inaqualitas  eveniret,  emancipatos  omnia  sua  bona,  quae
patri  acquisita  fuissent  sine  emancipatione,  in  medium  conferre
iubebat.  Mox  filia  quoque,  sua  heres  dotem  conferre  compellebatur ¬

10).  Postea  vero  cum  alia  essent  patrum  iura  in  bonis  liberorum ¬
  suorum,  hoc  ius  eo  mutatum  est,  ut  non  solum  emancipati
liberi  suis  heredibus  ea  conferre  iuberentur,  qua  emancipatione
non  interveniente  patris  fuissent,  sed  etiam,  ut  sui  suis  et  emancipati ¬
  emancipatis  omnes  res  conferre  obligarentur,  qua  ab  hisce
accepissent  ea  lege,  ut  aliquando  in  partem  hereditariam  computarentur ¬
  11).
§.  652.  Collationis  officium  itaque  liberis,  parentibus  suis  suc1) ¬
  Fr.  1.  §.  12.  eod.
2)  Fr.  1.  §.  13.  eod.
Fr.  1.  pr.  §.  14.  eod.
4)  Fr.  1.  §.  1.  17.  D.  eod.
6)  Fr.  1.  §.  16.  eod.
Fr.  1.  §.  17.  fr.  3.  §.  2.  fr.  5.  D.  h.  t.
Fr.  4.  §.  1.  fr.  6.  pr.  D.  h.  t.  8)  Fr.  1.  §.  10.  11.  15.  fr.  2.  D.  eod.
9)  D.  37,  6  (de  collatione  bonorum).  c.  6,  20  (de  collationib.).  Nov.  18,
c.  6.  Nov.  97.  c.  6.  v.  Vangerow,  Lehrbuch  §.  515.  516.
10)  D.  37,  7  (de  dotis  collatione).
11)  C.  17.  19.  20.  C.  h.  t.