Cap. III. Delationsgründe des Erbrechts.
223
Descendens omnis succedit in ordine primo,
Ascendens propior, germanus, filius ejus,
Tunc latere ex uno frater, quoque filius ejus,
Hi cuncti (juncti?) in stirpes succedunt, in capita autem
Juncti ascendentes, fratrum proles quoque solal
Denique proximior reliquorum quisque superstes.
S. Koch l. 1. §. 19. Hugo heut. R. R. (d. 6. A.) §. 170. Glück
a. a. O. S. 568.
3) arg. §. 7. I. de legit. agn. succ. — Vgl. Koch l. l. §. 102. Glück
§. 150. Nr. IV.
4) Nov. 118. c. 1. — „
si quem horum descendentium filios relinquentem ¬
mori contigerit, illius filios, aut filias, aut alios descendentes, ¬
in proprii parentis locum succedere — — —, tantam de
hereditate morientis accipientes partem, quanticunque sint, quantam ¬
eorum parens, si viveret, habuisset: quam successionem in
fratris aut sostirpes ¬
vocavit antiquitas" (vulg.). — c. 3. „roris -
praemortuorum hilii — —
quanticunque fuerint, tantam
ex hereditate percipient portionem, quantam eorum parens futurus
esset accipère, si superstes esset.
— — Quandoquidem igitur
fratris et sororis filiis tale privilegium dedimus, ut in propriorum
parentum succedentes locum — — cum iis, qui in secundo gradu
sunt, ad hereditatem vocantur." Vgl. -
Koch §. 12. Glück §. 23—25. u. §. 26. S. 105 fg. — Pgl.
Roßhirt a. a. O. S. 285 fgg. — Es ist gewiß kein Grund vorhanden, ¬
hier zu unterscheiden zwischen einem Repräsentationsrecht im weiteren =
und im engeren Sinne, d. h. wobei das Eintreten an die Stelle
des vorverstorbenen parens davon abhängt, daß die Eintretenden des
ersteren Erben geworden sind; inconsequent ist es aber vollends, das
Letztere nur für die Geschwisterkinder, nicht aber auch für die Descendenten ¬
in der ersten Classe anzunehmen, wie dies geschieht von Glück
§. 23. a. E. (S. 78.) u. §. 26. (S. 105.).
6) L. 2. §. 6. D. de suis et legit. XXXVIII, 16. — §. 7. I. de hered., ¬
quae ab int. defer.
— L. 2. §. 5. D. de suis et legit. (§. 6.
I. de legit. agn. succ. „— in quo spatio temporis saepe accidit, ut,
proximiore mortuo, proximus esse incipiat, qui moriente testatore
non erat proximus
Die Beerbung eines Verschollenen richtet
sich übrigens nach der Zeit der Todeserklärung. Koch l. l. Auctuarium
II. p. 223 sqq. („Utrum absentium successio fiat ex nunc an ex
tunc").
Cropp in seinen und Heise's jurist. Abhandl. Bd. II.
Abh. IV. u. V.
arg. L. 9. D. de suis et legit. her. §. 9. I. de B. P. L. 3. §. 9.
L. 4. L. 5. D. eod. XXXVII, 1. L. 15. §. 3. C. de legit. hered.
VI, 58. —
Glück §. 150. a. E. u. das. die Note 18. — A. M. ist
mit Mehreren Francke Beitr. zur Erläuter. einzelner Rechtsmaterien
1. Abh. VIII. (S. 167 fgg.), besonders wegen L. 2. §. 18. D. ad SCt.
Tertull. XXXVIII, 17. Doch wird durch diese Stelle die oben vorgetragene =
Meinung eher bestätigt als widerlegt. Denn die Succession aus
dem SCtum Tertullianum muß als eine außerordentliche betrachtet werden ¬
(vgl. §. 2. 3. I. de SCto Tertull.), welche nicht eher für pure deferirk ¬
gehalten werden durfte, bis es feststand, daß Keiner vorhanden sei,
welcher die Mutter ausschließe (vgl. oben §. 622. a. E. u. die Note 2.).
Diesem gemäß sagt die L. 2. §. 18. D. ad SCt. Tert.: „quamvis
dlias non soleut mater exspectare consanguineam, velit nec ne