— 27 —
Caus. XXXII. qu. 4. c. 9. Dicat aliquis, uxorem non habeo, ¬
ideo ancillam mihi sociavi. Audi quid dicat scriptura ¬
ad Abraham, ejice ancillam et filium ejus: non
enim heres erit filius ancillae cum filio liberae. Si igitur ¬
ancillae filius heres non est, ergo nec filius est.
cur autem quaeritur tale conjugium, de quo susceptus
filius nec successionis possit heres esse nec sanguinis?
nec enim potest habere hereditatis consortium, qui
non habet originis privilegium etc. etc.
Caus. ead. qu. 2. c. 12. Non omnis mulier juncta viro
uxor est viri, quia nec omnis filius heres est patris....
aliud est uxor, aliud coucubina, sicut aliud ancilla,
aliud libera 13)
Wie könnten wir verkennen, daß in diesen Stellen den
Concubinenkindern ein Erbrecht gegen ihren Vater, und in der
ersten Stelle unter Berufung auf einen Ausspruch der heiligen
Schrift, versagt werde? Nach der gleichen Deutung hat sie
auch die Glosse verstanden
ad Caus. cic. qu. 4. c. 9. Aliqui non habentes uxores
dicebant, sibi licere concubinas habere. AMBROS. autem ¬
probat, hoc esse falsum, cum dictum sit Abrahae.
ejice ancillam et filiùm ejus. non enim quaerendi sunt
filii, qui non possunt succedere, et qui potius sunt
oneri quam honori.
ad Caus. cit. qu. 2. c. 12.... dicitur, quod non omnis mulier ¬
viro conjuncta est uxor, sicut nec omnis filius est
heres, sed illa est uxor quae viro legitime copulata:
nam aliud est concubina et aliud uxor 12)
Allein hieraus kann nicht mit Fug gefolgert werden, daß
das canonische Recht den Concubinenkindern alles und jedes,
und mithin auch das Erbrecht abgesprochen habe, welches ih13) ¬
Zu vergl. X. qui fil. s. leg., IV. 17. c. 5—6.
14) Zu vergl. Glos. ad h. l. constituente) etc. etc. und ad Caus.
cit. qu. 4. c. 2. tenuerunt) otc. etc.