215 —
gemeinen Verpflichtung des Mandatars; ganz ebenso, wie im
Falle einer Uebergabe der Sache an den Mandatar zur Restitution ¬
an seinen dominus, der letztere mit seinem Mandatsanspruch
vorzugehen hat, nicht mit der utilis actio der c. 8 ad exhib.
und der c. 19 § 4 de usur. Aehnlich verhält es sich mit dem,
ebenfalls aus dem dritten Buche der Responsen Papinians stammenden, ¬
fr. 31 (32) neg. gest., welches sich offenbar, wie der
ganze Parallelismus beider Stellen beweist, an das fr. 2 cit.
unmittelbar anschloß:
fr. 2 cit.:
fr. 31 (32) cit.:
1) fidejussor imperitia lapsus al1) ¬
fidejussor, qui pignora ¬
vel hypothecas
terius quoque contractus, qui persuscepit ¬
sonam ejus non contingebat, pignora ¬
vel hypothecas suscepit
2) atque ita pecu2) ¬
et utramque pecuniam credinias ¬
solvit
tori solvit, existimans indemnitati
suae confusis praediis consuli posse
3) ob eas res judicio mandati
3) si mandati agat
frustra convenietur et ipse debivel ¬
cum eo agatur
torem frustra conveniet, negotiorum ¬
autem gestorum actio utrique
necessaria erit
4) exemplo credito4) ¬
in qua lite culpam aestimari
ris etiam culpam aestisatis ¬
est, non etiam casum, quia
mari oportet.
praedo fidejussor non videtur.
Der Zusatz: creditor ob id factum ad restituendum judicio, ¬
quod de pignore dato redditur, cum videatur jus
suum vendidisse, non tenebitur, bezog sich ursprünglich auf
beide Stellen. — Gegen diesen Zusammenhang der Stellen spricht
nicht die Responsenqualität; denn einmal wird Papinian seine