201.
  
  

    
    

    tabulam, quo loco Menaninos collocare coacti fuimus; quòd Menaninorum numismata vti postrema ferè, & opere tantum non absoluto, ita etiam vetustate ita attrita, vt vix apices litterarum oculis consequi potuerimus, ad manus nostras peruenerint.
  
  

    202.
    
      
        

        MHNANINΩN.
      
    
  
  

    

       
    MENANINEN
    Siculorum vrbem Ducetius Siculorum rex
    

    
    

    & armis & opibus potentissimus, patria Neetinus arduo colli su perimpositam condidisse, agrumq́ue finitimum colonis eo deductis viritim distribuisse, eo tempore quo Romae: A. Postumius Regillensis, & S P. Furius Medullinus consules erant; ab auctoribus memoriae proditũ est. Fama tenet Cererem accensis ex A Etna facibus, quum filiam a Plutone raptam quaereret, primùm in huius vrbis agro apparuisse; eiq́ hanc
    

    
    

    ob caussam Δαδούχω siue Tediferae cognomen factum fuisse. quod & Menaninorum numismata cõfirmant; in quorum auersa parte binae saces signatae sunt. Hinc etiam Menaninos in Cereris sacris teda deinceps suisse vsos ex eadem ratione multi scripserunt. In agro Menanino Symaethus flumen quinque fontibus exortus, in Leontinorum primò cãpos, inde ad Catanensium deflectens XXX. M. P. spacium emensus in Ionium
    

    
    

    sese mare exonerat. celebratur huius fluminis origo ob Palicos fratres, vti in Catanae descriptione retulimus; & ob lacũ Ephintiam siue Phintiam qui Palicis Dijs sacer credebatur; & a Menanina duob. millib. pass. ad radicem collis cuiusdam distabat. Lacus ille non magni quidem circuitus (cẽtum enim passuum ambitu includebatur) sed alioqui memorabilis: is enim turbidas & tetri odoris aquas sed stagnantes, circa crepidinem habebat: in medio verò tres crateres, qui perpetuas aquarũ scaturigines ad decem ferè pedum altitudinem, non aliter quàm subiectis ignibus fèruentes, erumpentibus subinde inter aquae feruores flammarũ globis eructabant: ipsae tamen aquae ad perpendiculũ relabentes neque
    

    
    

    intumescente, neque feruescente lacu sed stagnante tantùm residebant. huic lacui, quod Palicorum Deorum numẽ Siculi perpetuò adesse crederent, diuinos honores deferebant, ac crateres ipsos summa veneratione colebant: templumq́ue eo loci porticibus ac alijs sumptuosis operibus conspicuum Dijs Palicis, erexerunt. Additur, quia stagni eius fundus sulphuris & bituminis materia plenus sit, aspirationes vsqueadeo crassas & fetidas exhalasse; vt aues etiam praeteruolantes plaerumq́ue interirent, & si aquas eius animalia ante Solis ortum hausissent, repentina quasi suffocatione conciderent: Quumq́ue illecta rei nouitate ac mira culis multitudo frequens ad istud templum cõueniret; Ducetius in colle
    
      

      M 2