159 —
Graecis. Nemesis (h) a cygno, tamquam marito (h), grauida facta ouum genuit, quo apud
Ledam (b) Helena prodiit (Hyg. 1. 2. c. 3.). Germanicus vero (c.24.) matrem Helenae et Ledam.
et Nemesin appellat. Theon (p. 136.) tradit, ex vtraque nasci Helenam et Dioscorides (8)
Item Hyginus (F. 77.) narrat, ex Leda prodiisse Helenam et Pollucem. Habes itaque fabulam
notissimam, qua Anubis (§ nocturnus) e Nephthy (t) prodiit. Ceterum distinguendum est inter
cygnum vocalem et cygnum mutum seu olorem, quorum ille haud dubie §, hic h sacer fuisse
videtur. Etiam silentium 5 est proprium (I. §. 47. p. 59.).
Gallus, gallina, âhexrwo, +epxo (gallina), ille , haec § significare videntur. Gallus in
galea Mineruae (2) cernitur (Pausan. VI. 26. 2. p. 228. Fac.), atque omnino Mineruae Erganae
sacer habebatur, nec non in Syria deo Nergal (8), ignis (3) et armorum (2) deo (Kreuzer
Symb. II. 90. 746.). Hinc Aelianus (XVII. 46.) narrat, gallinaceos (dlexrovovag) in templo Herculis -
(3) haberi eique sacros esse. Tradit vero etiam Aelianus (XVII. 46.), gallinas Herae sacras ¬
eius in templo haberi. Hera vero, etsi t significet, conuenit tamen passim cum Hebe, atque
terrae domino, Esmuno, Aesculapio, Anubide, Nephtbyos (h) filio. Et hinc Aelianus (IV. 29.,
gallum Latonae (b) amicum dicit. Huc spectat locus Plutarchi (Sym. III. 6. p. 654.): 6 de d0J00
ryv čoyavyy Syav (3) rai rov čyooaiov Eoun» () knavioryoi. Rem eandem Aelianus (l. 1.)
gallo adscribit.
Grus, yeoavog, vovy, Tibi, & symbolum. Apollo (%), vt Hyginus (L. II. c. 28.) refert, mutatus -
est in gruem, Threiciam auem; teste Ouidio in coruum, & auem. Hinc gryphea ornamenta
in tripode Apollinis (X), qui in Zodiaco antiquo (Kreuzer Symb. Tab. 36.) cadit in II signum,
domum §. Hinc Horapollo (II. 98.): sideralis, inquit, scientiae gnarum cum significant, gruem
volantem pingunt (veoavov). Astronomia vero soli « planetae adscribitur (I. §. 52. p. 65.). Hinc
gruibus summa vigilantia tribuitur (Horap. II. 94. Ael. III. 13.). Vigilantia vero & est, qui custos
Osiridis (C) appellatur, eandemqne ob causam canem sibi sacrum habebat.
Hirundo, ychdov, OAx M Bipi (passer veris) 6 nec non ) (?) significare videtur. Aelianus
(X. 34.) eam h adscribit. Tiuarai, inquit, ý xeldov Joig noioig xai Apoodiry, noiyig uevroi
xai ravry. Dii moechii sunt Saturnales, cui deo h perfidia et matrimonia infelicia adscribuntur
(I. §. 47. p. 59. n. 1.4.). Venus vero illa moechia, quae vulgo. Vrania dicitur, est h femininus
cui columbae, vaccae sacrae et alia adscribuntur. Hinc Horapollo (II. 31.) hirundinem dicit significare -
opes paternas intactas filiis relictas. Thesaurizatio autem b propria (I. §. 47. p. 59. n.4.).
Hinc Aelianus (l. c.) mala quaecunque, quae 5 sunt, hirundini adscribit. Tradit vero etiam Plutarchus ¬
(Is. p. 357.), Isidem, mortuo Osiride marito, in hirundinem mutatam esse in Phoenicia
atque lamentabilem vocem edidisse. Sane Isis plerumque ) significat, neque improbabile, cum
alia animalia multa et h et ) sacra fuerint, etiam hirundinem vtrique deae propriam fuisse
Desunt tamen mihi alia argumenta satis probantia.
Ibis, 18tc, zu, & symbolum, nigra D. Antonius Liberalis (Met. F. 28.) atque Ouidius (Met.
V. 329.) tradunt, Mercurium («) mutatum esse in Ibidem, quibus assentit Hyginus (P. Ast. II.
c. 28.). Plutarchus (Symp. L. IX. Q. 3. p. 738.): „Mercurius primus deorum in Aegypto traditur
inuenisse literas. Itaque Ibin (2) signum primae literae fecerunt.“ Horapollo (I. 10.): yv (scarabaeorum ¬
speciem) Eouy diapepaiv èvonioar, zara xai 1ßig ro doveov. Idem (I. 36.): Ibin pingunt,
