§. 6. Fälle, worin die Litisdenunt. Statt findet. 57
Gläubiger dem Hauptschuldner keine Mittheilung macht, culpos
handelt und deßhalb die Regreßklage verliert, falls in der Zwischenzeit ¬
der Schuldner ebenfalls an den Gläubiger gezahlt
hat 106)
Alle diese, aus dem Wesen des Rechtsverhältnisses zwischen ¬
dem Hauptschuldner und dem Bürgen resultirenden Grundsätze ¬
werden in unsern Quellen direkt ausgesprochen.
Fr. 29. pr. §. 2. mand. 17, 1: Si fideiussor conventus, ¬
cum ignoraret, non fuisse debitori numeratam ¬
pecuniam, solverit ex causa fideiussionis, an
mandati iudicio persequi possit id, quod solverit,
quaeritur. Et si quidem sciens praetermiserit exceptionem ¬
vel doli vel non numeratae pecuniae, videtur
dolo versari; dissoluta enim negligentia prope dolum
est; ubi vero ignoravit, nihil, quod ei imputetur.
Pari ratione et si aliqua exceptio debitori competebat,
pacti forte conventi vel cuius alterius rei, et ignarus
hanc exceptionem non exercebit, dici oportet, ei
mandati actionem competere; potuit enim atque debuit ¬
reus promittendi certiorare fideiussorem suum,
ne forte ignarus solvat indebilum. (§. 2.) Si, quum
debitor solvisset, ignarus fideiussor solverit, puto
eum mandati habere actionem: ignoscendum est
enim ei, si non divinavit, debitorem solvisse; debilor ¬
enim debuit notum facere fideiussori, iam se
solvisse, ne forte creditor obrepat et ignorantiam
eius circumveniat et excutiat ei summam, in quam
fideiussit.
Wie aus dem fr. 10. §. 12. mand. grade das Gegentheil
von dem folgt, was Gönner damit beweisen will, so schlägt
auch dessen weiterer Grund nicht ein, daß nämlich wegen innerer
Gleichheit der ratio legis bei allen Regreßklagen, wie bei der
Eviktion, die Litisdenuntiation nothwendig sei. In Eviktions106) -
Fr. 29. §. 3. mand. 17, 1.