56
DE MANZOLINIANA SUPELLECTILI
naturam apprime, ut demonstravimus, imitetur, quae una eademque ¬
semper est, sibique constans, alia quidem similia opera
construi poterunt, et ea, si libet, nostro etiam elegantiora, magisve ¬
ornata, et aspectu jucundiora; at verius non item: itaque idem ¬
semper nostrum manebit, et primum, et utilissimum, et nominis ¬
fama, ac celebritate praeclarissimum; neque ulla unquam
illi aetas nocebit. Tale itaque opus, quod nostrae civitati, quod
huic clarissimo loco tanto ornamento esse intelligimus, aequo
ne animo pateremur, ut alio delatum, aliam potius, quam nostram ¬
urbem, omne in posterum tempus honestaret, illustraretque? ¬
Fingite, quaeso, animo, Auditores, sinistro id quodam ¬
fato accidisse, ut alio id opus esset importatum: quam
se beatam illa civitas putaret, quae illud haberet! Quantopere -
gauderet, propter singulare ornamentum, et summam utilitatem, -
quam suis civibus accessisse cognosceret! Quantum
denique efferretur eo ipso, quod suum effecerit non postremum -
nostrae hujus urbis, quae studiorum Mater et appellatur, ¬
et est, ornamentum! Nos autem quo tum essemus animo; ¬
dum exterorum vel tacitas, vel apertas interdum reprehensiones ¬
audire cogeremur? Sed finis sit. Neque enim volumus
quidquam de hujus diei laetitia, ne fingendo quidem, nobis
adimere . Illud vero laetemur, proprium nobis, atque huic loco ¬
perpetuum jam esse hoc Studium, quod utilitate nulli sit
secundum, inventionis autem, illustrationisque laude, artificisque ¬
dignitate, ac celebritate omnium facile princeps. Verum
quo magis hoc justissimo gaudio complemur, et magis amplissimorum ¬
horum Virorum, qui huic Scientiarum domui praesunt, ¬
beneficium recordamur, eo magis, quae illis gratiae habendae, ¬
et agendae sint, intelligimus. Quapropter illis in primis, ¬
quorum opera, atque consilio praeclara haec supellex
huic loco comparata est, gratias qummaximas agat Patria: agat
Pio VI. Pontifici Maximo, quem sibi, quem communi Reipublicae ¬
christianae, quem hujus urbis, atque imperii bono, ac
