—  14  —
non  soluta  teneret  utque  certus  esset,  sibi  creditum ¬
  perire  non  posse;  debitor  autem  debito  soluto
rem  traditam  repetere,  id  est  pigneratitia  actione
adversus  creditorem  uti  poterat.
Haec  iure  civili  antiquitus  ita  instituta  erant.
Cum  vero  dominii  translatio  nimiam  fere  creditori
praestare  videretur  securitatem  magnamque  coniunctam ¬
  haberet  peragendae  sollemnitatis  molestiam, ¬
  pignus  autem  traditionis  induceret  necessitatem, ¬
  neri  non  potuit,  quin  posteriori  aetate,  qua
iuris  civilis  rigor  iure  gentium  in  dies  leniebatur,
de  securitate  quoque,  creditoribus  ex  ipsis  debitorum ¬
  bonis  comparanda,  ICti  liberius  sentirent.
Ita  factum  est,  ut  in  usum  reciperetur  novum
pignoris  genus,  quod  ex  Praetoris  edicto  originem
traxit.  Haud  multis  de  quasi-Serviana  sive  hypothecaria ¬
  actione  (simili  modo  ex  Serviana  orta,  quo
ex.  gr.  institoria  ex  exercitoria,  et  communi  dividundo ¬
  actio  ex  familiae  herciscundae  actione  natae -
  sunt)  disputaturus,  illud  tantum  commemorabo, ¬
  quod  in  excolendo  iure  pignoris  maximi  momenti ¬
  fuisse,  ideoque  etiam  ad  rem  nostram,  i.
e.  nominis  pignus  spectare  videtur.  Propria  autem ¬
  ac  peculiaris  novi  huius  pignoris  ratio  in  eo
posita  erat,  quod  iam  sine  traditione  5),  nuda
5)  L.  1.  §.  1.  D.  de  pign.  act.  (15.  7.)  l.  17.  §.  2.
D.  de  pactis  (2.  14.)