Fünftes  Buch.  Kap.  I.
offenbar  sinnlos;  über  die  hier  angenommene  s.  die  Nachweisungen ¬
  bei  Ribbentrop,  Correaloblig.  S.  186.  Not.  7.).
§.  1.  Prima  species  pertinet  ad  promissorem  pecuniac  certae; ¬
  nam  et  petitio  et  solutio  ad  portiones  hereditarias
spectat.  §.  2.  Secunda  ad  opus,  quod  testator  fieri  jusserit;
nam  singuli  heredes  in  solidum  tenentur,  quia  operis  effectus ¬
  in  partes  scindi  non  potest.  §.  3.  Quodsi  stipulatus
fuero:  per  te  heredemve  tuum  non  fieri,  quominus  eam  agam;
si  adversus  ea  factum  sit,  tantum  dari?  et  unus  ex  pluribus
heredibus  promissoris  me  prohibeat,  verior  est  sententia
existimantium,  unius  facto  omnes  teneri,  quoniam,  licet
ab  uno  prohibeor;  non  tamen  in  partem  prohibeor;  sed
ceteri  familiae  herciscundae  judicio  sacient  damnum.  §.  4.
Pro  parte  autem  peti,  solvi  autem  nisi  totum  non  potest,
veluti  quum  stipulatus  sum  hominem  incertum;  nam  petitio
ejus  scinditur,  solvi  vero  nisi  solidus  non  potest;  alioquin
in  diversis  hominibus  recte  partes  solventur;  quod  non  potuit ¬
  defunctus  facere,  ne,  quod  stipulatus  sum,  consequar.
Idem  juris  est,  et  si  quis  decem  millia  aut  hominem  promiserit. ¬
  §.  5.  In  solidum  vero  agi  oportet,  et  partis  solutio
affert  liberationem,  cum  ex  causa  evictionis  intendimus;
nam  auctoris  heredes  in  solidum  denunciandi  sunt,  omnesque ¬
  debent  subsistere,  et  quolibet  defugiente  omnes  tenebuntur, ¬
  sed  unicuique  pro  parte  hereditaria  praestatio  injungitur. ¬
  §.  6.  Item  si  ita  stipulatio  facta  sit:  si  fundus
Tilianus  datus  non  erit,  centum  dari?  nisi  totus  detur,  poena
committitur  centum,  nec  prodest  partes  fundi  tradere  cessante ¬
  uno,  quemadmodum  non  prodest  ad  pignus  liberandum ¬
  partem  creditori  solvere.
Anm.  1.  Ueber  naturalis  oblig.  vgl.  Weber,  system.  Ent.  der  Lehre
v.  d.  natürl.  Verb.  Schwerin  1784.  5.  Aufl.  1811,  Reinhardt,
die  Lehre  des  röm.  R.  v.  d.  Verb.  im  Allg.  u.  v.  d.  natürl.  Verb.
insbes.  Stuttg.  1827,  Lelievre,  resp.  ad  quaest.  quid  est  nat.
obl.  ex  sent.  Romanor.  Lovan.  1827.  Francke,  zivil.  Abh.
S.  66  fgg.,  Roßhirt  in  seiner  Zeitschr.  1.  S.  123  fgg.,
v.  Meyerfeld,  Schenkungen  1.  S.  339  fgg.,  Büchel,  zivilrechtl. ¬
  Erörtr.  Bd.  II.  Nr.  1.  S.  57  fgg.,  K.  Sell  in  sein.