—  215  —
uicis  *),  bonesicium  adhaesionis  pro  casuilm  varietate
restringitur.  Quodsi  chim  appellatio  principaliter  interposita ¬
  haec  vel  illa  sententiae  capita  tantuminodo
allicit,  videndum  est,  utrum  sint  intor  se  diversa,
quorum  quodque  speciali  nititur  fundumento,  an  connexa. ¬
  Ibi  conmunio  appollationis  non  ultra  capita
gravantia  extenditur  2),  nec  ratione  corum,  contra
quae  appollatio  non  dirocta  est,  adhacsio  admittitur.
Ilic  iterum  inter  capita  aeque  principalia  et  accessoria
distingui  debet,  cum  appellatione  a  capite  quodam
accessorio  interposita  contra  caput  principale,  quamlumvis ¬
  connexui,  adhaereri  nequeat.  Sin  appellatio
coutra  totam  sententiam  directa  est,  adhaesio  promiscue ¬
  locum  habet,  nec  sua  cadit  potestate,  etiamsi
appellans  in  termino  iustilicationis  huic  vel  illi  gravamini ¬
  renunciaverit  aut  cius  iustificationein  omiserit.
§.  223.
De  adhaesione  tertii.
Usum  remediorum  in  universum  pariter,  ac  ipsius ¬
  appellationis  etiam  tertio  patere,  qui  sententia  inter ¬
  alios  dicta  mediate  se  gravatum  sentiat,  iam  §.  207
et  213.  professi  sumus.  Hinc  sua  sponte  consequitur,
non  prohiberi  tertium,  qui  appellationi  alterutrius  litigatoris ¬
  adhaerendo  assistere  velit.  De  litis  consortibus ¬
  una  sententia  ex  eadem  çausa  condemnatis,  non
est,  quod  multa  dicamus,  cum  appellationem  ab  uno
eorum  interpositam  reliquis  etiam  prodesse,  per  se
intelligatur.
..
1)  Ord.  Proc.  Sax.  Vet.  Tit.  XXXV.  §.  2  et  3.  et  Const.  Elect.
19.  P.  I.
2)  BERCEn  Elect.  Disc.  for.  supplem.  Tom.  I.  tit.  XXXV.  obs.
7.  et  ScAcciAs  de  appell.  qu.  10.  art.  2.  u.  7  et  8.