325
stand. herschende. schilderhoben.
levatus. led cum tertio cum eodem girarent, cecidisse fertur, ita
ut vix manibus circumltantium sustentari potuilset. Dieses erzählt ¬
Aimoin 3, 61 lo: evocatum Gundoaldum, more antiquorum
Francorum, regem proclamantes esse suum clevaverunt cum
clypeo, cumque tertio totum cum eo circumissent exercitum,
clypeus repente ruens cum rege vix a terra elevari potuit.
Beim Sigebert erwähnt es auch Ado Viennensis (ad a. 564.
Balil. 1568 p. 177): sed Francis confentiens more gentis inpositus ¬
clypeo rex conltitutus est. Zuletzt von Pippins erhebung
im jahr 752 die annales ad a. 750 (Bouquet 5, 33): Pipinus
lecundum morem Francorum electus est ad regem et unctus ..
et clevatus a Francis in regno luo in Sueffionis civitate. Continuator ¬
Wilhelmi de Nangiaco, in d'Achery specileg. XI p. 743,
von Philipp könig von Navarra (a. 1329): positum super seutum
ante altare in civitate Pampelonae una cum uxore lua in regem
et reginam unanimi conlensu elevatos, inunctos, coronatos. Bei
Phillips 2, 7: Edwardus Lundoniae levatur in regem (a. 1042).
Renart 4, 93: haut l'ont levé et au moustier l'en ont porté;
Wigal. 8664: li truogen in mit gedrange enbor (den neuen
herrn); Renner 1621: einen enbor tragen = hoch ehren.
Macchiavelli m. 1, 147: il eletto, preso e portato. Vgl. noch
Schwarz de modo inaugurationis super seutum. Auch in Irland
war der brauch bekannt, fieh chronicles of Eri by O'Connor.
London 1822. vol. 2 p. 91: (bei einer königswahl) and he was
raised upon the fhiclds of the tallest of the warriors. — Statt
des schildes dient die tonne: Albertum ... Juper dolium levantes
in regem sublimarunt. Dietheri de Helmestat chronica eccleliae
S. Petri Wimpinenf. colleg. bei Schannat vindemiae 2, 62;
fecunda pars electorum vocant ducem Fridericum in unam civitatem, ¬
quae dicitur Pung, et coronatur ibi in campo fuper dolio
et proclamatur ibi in regem. Anonymus bei Pez leript. rer
austr. 2, 420.] Später hörte diese gewohnheit auf, oder wurde
durch die von der chriftlichen kirche vorgeschriebene feierlichkeit ¬
der salbung erfetzt, doch lebte das andenken daran lange
zeit fort in der volkslitte des königsfestes auf den tag der heiligen
drei könige; Seb. Frank in feinem weltbuch (1534. fol. 505), als
er die feste Frankenlands schildert, fagt: an der heiligen drei
künig tag bacht ein ieder vatter ein güten leckküchen oder