379
§. 113.
Procuratoren"
Begriff.
Procurator (Sachwalter, Anwalt, Mandatar) nennt
man im Civilprocesse den Stellvertreter einer Parthei (Principal,
Constituent, Gewaltgeber, Mandant), d. h. denjenigen, welcher
beim Rechtsstreite anstatt der Parthei, wenn diese selbst nicht
vor Gericht erscheinen und handeln kann oder will, vor Gericht ¬
zu erscheinen, und für sie processualische Handlungen
vorzunehmen, sie mithin in soweit zu repräsentiren ermäch*) -
Cod. Theodos, de cognitoribus et procuratoribus. (2, 12.)
Tit. Inst. de iis, per quos agere possumus. (4, 10.)
Tit. D. de procuratoribus. (3, 3.)
Tit. D. quod cujuscunque universitatis nomine vel contra
eam agatur. (3, 4.)
Tit. Cod. de procuratoribus. (2, 13.)
Tit. X. (1, 38.) tit. in VIto. (1, 19.) tit. Clement. (1, 10.) de
procuratoribus.
Württ. Landrecht Th. 1. Tit, 16. „Von Procuratoren, Anwälten -
und Anwaltschaften."
Instruktion für die bei dem k. Oberappellationstribunal angestellten -
Procuratoren vom 1. Jan. 1806. (Sammlung der Geseze
v. 1806. S. 118—125.)
tion für die bei dem k. Oberjustizcollegium II. Senats anJnstr -
gestellten Procuratoren v. 6. Aug. 1806. ebendas. S. 129-139.
K. Verordnung vom 6. Nov. 1822. (Reg. Bl. S. 821.)
Hoffmann de origine et conditione procuratorum. Hal.
1716.
H. C. Winter (pr. Henne) de differ. inter procuratorem
et syndicum. Erf. 1770.
Dapp Versuch über die Lehre von der Legitimation zum Proceß. ¬
1789. 2. Ausg. 1829.
Glück Commentar. V. §. 392.
Bethmann=Hollweg Versuche. Abh. III. „ueber Repräsentation ¬
im Prozeß." S. 138—249.