—  140  —
suo  succedendi  aut  omnino  uti  nolebat  aut  non
poterat.  Cum  enim  praetori  id  potissimum  curae
esset,  ut  ultimae  defunctorum  voluntates,  quantum -
  fieri  posset,  ratae  salvaeque  servarentur:
talis  certe  juris  iniquitatis  emendatio  non  poteat ¬
  non  necessaria  ipsi  videri.  Unde  evenit,  ut
praetor  edicto  suo  caveret,  se  scriptum  in  ejusmodi -
  tabulis  heredem,  si  filius  praeteritus  ad
successionem  contra  tabulas  delatam  aliqua
ratione  non  pervenerit,  ex  bono  et  aequo  tuiturum, -
  immoque  potiorem  caeteris  omnibus,  qui
juris  civilis  rigore  freti,  hereditatem  sibi  vindicare -
  conarentur,  habiturum  fore:  3)  in  quo
jureconsultorum  quorundam  opinionem,  testamentum, -
  in  quo  filius  praeteritus  est,  haud  inutile -
  esse  existimantium,  si  filius  ante  mortem
patris  interceptus  sit,  praetorem  secutum  essè
manifestum  est.  *)
Tandem  denique
contra  aequitatem  naturalem  aperte  adversabatur,
quod  filio  posthumove  praeterito  totum  illico
testamentum  corrueret,  neque  eae  saltem  ejus
partes  salvae  manerent,  quae  ad  successionem
ipsam  omnino  non  pertinebant.  Cui  quidem
juris  civilis  iniquitati  praetor  ita  occurrere  conatus -
  est,  quod  edicto  suo  exprimeret,  se  testa3) -
  cf.  fr.  12.  pr.  de  inj.  rupto.  Gajus  HI.  §.  120.
4)  cf.  Gajus  II.  §.  123.