72
id damnum passurum, si id mandatum non suscepisset. Idque ¬
evidentius in causa depositi apparere. Nam licet alioquin
acquum videatur, non oportere cuiquam plus damni per
servum evenire, quam quanti ipse servus sit: multo tamen
aequius esse, nemini officium suum, quod ejus, cum quo
contraxerit, non etiam sut commodi causa susceperat, dam
nosum esse.
Et sicut in superioribus contractibus, venditione, ¬
locatione, pignore, dolum ejus, qui sciens retireticuerit, ¬
puniendum esse dictum sit: ita in his culpam corum, ¬
quorum causa contrahatur, ipsis potius damnosain esse
debere. Nam certe mandantis culpam esse, qui talem servum
emi sibi mandaverit: et similiter ejus, qui deponat, quod non
luerit diligentior circa monendum, qualem servum deponeret.
Es ist unmöglich beide Stellen zu vereinigen. Diese Unmöglichkeit ¬
hat aber nichts Niederschlagendes. Der Grundsatz ¬
bleibt derselbe, nämlich der, dass der Mandant dem Mandatar -
zufällig erwachsenen Schaden nicht zu ersetzen habe. Wenig ¬
kann darauf ankommen, wie in concreten Fällen dieser
eder jener Jurist die Zufalligkeit aufgefasst habe oder nicht.
Africanus hatte ganz Recht, wenn er bemerhte: justissime
procuratorem allegare, non fuisse se id damnum passurum,
si id mandatum non suscepisset.“
Hier lag ein Schaden vor,
der »mmus casibus, quain mandato imputari oportet.
Im Sinne des Africanus ist auch, wenn gleich nur der
Analogie, nicht den ausdrücklichen Worten nach l. 26. §. 8.,
obschon ein Fragment des Paulus, wie §. 7. l. cit.
Faber mandatu amici sui emit servum decem et fabricam
docuit: deinde vendidit eum viginti, quos mandati judicio
coactus est solvere: mox, quasi homo non crat sanus, emptori ¬
damnatus est.
Mela ait, non praestaturum id ei
mandalerem : nisi, posteaquam emisset, sine dolo malo ejus
hoc vitium habere coeperit servus. Sed si jussu mandatoris
eum docucrit, contra fore, tunc enim et mercedem et cibaria
consecubrum: nisi si ut gratis doceret rogatus sit.
Der Mandatar hat einen Sclaven gekauft und unterrichtet.
und
späterhin verkauft er den Sclaven. Der Mandant fordert
den
Erlös, und der Mandatar muss diesen herausgeben. Jetzt
aber
macht der Verkäufer Regressanspräche au den gewesenen -
Mandanten, weil der Sciav mit einer Rrankheit behaftet
tud er, der Mandatar, deshalb von dem Räufer belangt worden -
ist. Soll der Mandant, nachdem er den Erlés fur den
Sclaven gezogen, den Mandatar wegen dieser Regressansprüche -
übertragen?
Dazu soll der Mandant nicht gehalten
sei (ion praestaturai id ei mandatoren), ausgenommen (nisi).
wenu der Sclav sine dolo* des Mandatars bei diesem erst
krasl geworden. Er ist also in alien Fallen gehalten, wo den
Mandatar ein solches Verschulden tili.
In Minsicht auf die Zufalligheit scheint es gleich, ob ich