174

Zweiter  Hauptteil.
tum  emancipatione  sollemni  separare  a  familia  sua  pater
adoptivus  minime  prohibetur.  Dioclet.  l.  9  C.  de  adopt.
8,  47.
1.  Qui  ex  filio  semel  iterumve  mancipato  conceptus  est,
licet  post  tertiam  mancipationem  patris  sui  nascatur,  tamen
in  avi  potestate  est,  et  ideo  ab  eo  et  emancipari  et  in
adoptionem  dari  potest.  At  si  qui  ex  eo  filio  conceptus
est,  qui  in  tertia  mancipatione  est,  non  nascitur  in  avi
potestate;  sed  eum  Labeo  quidem  existimat  in  eiusdem
mancipio  esse,  cuius  et  pater  sit:  utimur  autem  hoc  iure,
ut  quamdiu  pater  eius  in  mancipio  sit,  pendeat  ius  eius;
et  siquidem  pater  eius  ex  mancipatione  manumissus  erit,
cadat  in  eius  potestatem;  si  vero  is  dum  in  mancipio  sit
decesserit,  sui  iuris  fiat.  Gaj.  I.  §  135.
2.  Illud  scire  oportet,  quod,  si  nurus  tuus  ex  filio  tuo  conceperit ¬
  et  filium  postea  emancipaveris  vel  in  adoptionem
dederis  praegnante  nuru  tua,  nihilo  minus  quod  ex  ea  nascitur, ¬
  in  potestate  tua  nascitur.  §  9  I.  h.  t.
3.  —  ex  edicto  praetoris  in  huius  filii..  bonis,  qui  a
parente  manumissus  fuerit,  eadem  iura  praestantur  parenti,
quae  tribuuntur  patrono  in  bonis  liberti;  et  praeterea  si
impubes  sit  filius  .  .,  ipse  parens  ex  manumissione  tutelam
eius  nanciscitur.  §  6  I.  eod.
4.  Nullum  ius  libertatis  causa  impositorum  habet  in  mancipato ¬
  filio  pater,  quia  nihil  imponi  liberis  solet;  nec  quisquam ¬
  dixit  iureiurando  obligari  filium  patri  manumissori
ut  libertum  patrono:  nam  pietatem  liberi  parentibus,  non
operas  debent.  Tryph.  l.  10  D.  de  obseq.  37,  15.
§  49.)  4.  Schutz  der  väterlichen  Gewalt.
§  65.
M.  §  59.  K.  §  237.1
I.  Gegen  den  Dritten,  welcher  dem  Gewalthaber  das  Kind  vorenthält, ¬
  wird  die  väterliche  Gewalt  geltend  gemacht:  a.  Durch  vindicatio ¬
  in  potestatem  (§  63.  IV.  a.  §  212.  II.  A.  c.);  —  die  gewöhnliche ¬
  rei  vind.  (§  104.  I.  A.)  ist  unstatthaft,  da  das  Kind  nicht
im  Eigentum  des  Gewalthabers  steht.  (Vgl.  §  51.  I.  a.  2?)  —  b.  Durck
das  interdictum  de  liberis  exhibendis  und  das  interd.  (prohibitorium) ¬
  de  lib.  ducendis.  (§  58.  II.  d.)  —  c.  Durch  praeiudicium
da,  wo  es  sich  nur  um  richterliche  Feststellung  der  patria  potestas
handelt.
a.  Per  hanc  autem  actionem  (sc.  rei  vindicationem)  liberae
personae,  quae  sunt  iuris  nostri,  utputa  liberi  qui  sunt  in
potestate,  non  petuntur.  Petuntur  igitur  aut  praeiudiciis
aut  interdictis  aut  cognitione  praetoria;  et  ita  Pomponius.:
nisi  forte,  inquit,  adiecta  causa  quis  vindicet.  Si  quis  ita