Contents : Bähr, Otto: ¬Die Anerkennung als Verpflichtungsgrund

295
der  Lehre  deutlich  erkennen  läßt.  Diese  Ausnahmen  sind:  confessio
in  judicio  facta;  quod  confessio  sine  causa  inducat  semiplenam
probationem;  conf.  in  ultima  voluntate;  conf.  jurata;  si  conf.
tendit  ad  liberandum  et  quietandum;  quando  conjecturis
possit  dignosci,  confitentem  voluisse  donare;  conf.  realis
(quando  quis  confitetur  rem,  quam  possidet,  esse  meam,  quod
ita  valet,  ut  res  non  praesumatur  illius,  donec  probetur  contrarium); -
  conf.,  quae  habet  aliquam  causam  saltem  conjecturalem; -
  conf.  geminata;  conf.  in  instrumento  guarentigiato,
(quia  videtur  factum  in  judicio);  quando  in  instrumento  vel
protocollo  Notarii  ex  praecedentibus  instrumentis  apparet  de
quando  ponerentur  haec
causa  subsequentis  instrumenti;
verba.  »sponte  et  ex  certa  scientia«  (!);  conf  facta  ecclesiae
vel  civitati;  conf.  in  scriptis  facta;  conf.  conditionalis;
si  propter  personarum  conjunctionem  vel  rei  parvitatem  vel
liberalitatem  praecedentem  praesumatur  donatio;  si  in  proFür -
  die  Ausnahme  »confessio  in
cessu  causa  probetur.
scriptis  factax  wird  auf  Petrus  de  Bellapertica,  Joannes  de
Blanosco  und  Bartolus  Bezug  genommen,  während  Roffredus,
Alexander  Tartagnus  und  Jason  als  Gegner  und  Vertreter
der  gemeinen  Ansicht  genannt  werden.  Mascardus  will  beide
Ansichten  durch  Bezugnahme  auf  die  Glosse  zu  1.  2  de  doli  exc.
vereinigen.
Bei  anderen  Schriftstellern  *5)  wird  als  weitere  Ausnahme  bezeichnet: ¬
  si  quis  confiteatur  se  esse  debitorem  pro  resto  et
saldo  rationis  —  der  Beginn  der  Abrechnungslehre.
Wenn  auch  manche  dieser  Ausnahmen  in  der  Folgezeit  wieder
)  so  gewährten  sie  doch  der  Praxis  mannigfache
bestritten  wurden,
Gelegenheit,  ihrem  natürlichen  Rechtsgefühle  entsprechend  die  cautio
indiscreta  für  wirksam  zu  erklären.  Es  hat  stets  Juristen  gegeben,
welche  den  Unverstand  der  gemeinen  Lehre  fühlten  und  bekämpften,
15)  Alexand.  Consil.  I.  4.  Friderus  Mindanus  de  mandat.  judic.
II.  c.  64  §.  5.  Berlichii  Decis.  Nr.  96.  Wernher  Observ.  I.  P.  4.
obs.  186.  Berger  Oecon.  jur.  L.  4  T.  30.
16)  So  begann  man  dem  inst.  guarentig.  sine  causa  die  Gültigkeit  zu
bestreiten,  indem  man  zwischen  der  conf.  ex  jurisdictione  contentiosa  und
voluntaria  unterschied.  Jason  ad  l.  7  §.  12  de  pact.  Phanucius  de
inventar.  hered.  P.  5  §.  104.  Gutierrez  de  juram.  confirm.  c.  47.
Brunnem,  ad  1.  25  de  prob.  —  Desgleichen  wollte  man  die  confessio  jurata
sine  causa  nicht  mehr  zulassen.  Gomez,  comm.  et  resol.  T.  Il.  c.  11.  §.  5.
            
Waiting...

Note to user

Dear user,

In response to current developments in the web technology used by the Goobi viewer, the software no longer supports your browser.

Please use one of the following browsers to display this page correctly.

Thank you.

powered by Goobi viewer