SECI. LXXXIX. DE XIPHIA PISCE.
109
bant, quippe nullo aut pauco sanguine perfusint ¬
eximiae, ex fusco nigricantes, quadratae,
sa, excepto liene, qui ad latus intestini, descenaequali ¬
distantia, magnitudine & figura. Nedebat ¬
(quod aliis etiam fluviatilibus quibusque ¬
id tamen imputandum ei videtur, quodam ¬
familiare est,) ut cor, ruberrimo colore
niam & ipse Rondeletius neque eas pingit, neerat. ¬
que in descriptione piscis eorum facit mentioErat ¬
autem Lien longus digitos transversos
nem: quod mirum est, & prope dubium me
tres, latus plus minus dimidio, altero fine quasi
reddidit, cum sint maxime conspicuae. Earum
praescissa parte, in rectamque lineam desinens,
vero loco maculas exiles rotundas & oblongas
duosque angulos constituens rectos; altero roper ¬
totum corpus quasi disseminatas exhibet,
tundus, & acutior.
cum binis lineis a capite ad caudam per latera
Vesica aerea, qua alii pisces non carent, nulproductis, ¬
quae eaedem etiam in Congro ab eo
la apparebat; an cum intestinis, quae exemta
descripto apparent, ut hinc colligi jure possit,
erant, ex illa rapta fuerit, incertus sum: non
Rondeleti & Jonstoni Ophidion diversissima
tamen videtur factum, sed ea, ut opinor, &
sua natura carebat.
II. Ophidion dici ab o0is quasi parvum serBronchiis, ¬
non pulmonibus instructus erat,
pentem, Rondeletius monet. Quod si verum
rubentibus a sanguine.
est, certe Ophidion noster esse non potest, nihil
Edulem Angli habent, Massarias etiam in
enim quicquam cum serpente habet commumagnis ¬
deliciis reputari testatur, Italus. Mihi
ne, ut vel ipsa figura satis indicat. Ophidion
ita visum non est, & usque valde displicuit:
etiam Plinii esse non alia ratione credi postuCaro ¬
enim mollis, tremula, pellucida & re
lat, quam quod Congro similem esse Plinius
dolens cete pinguedinem.
dixerat: In incerto itaque adhuc res est. SilenPelagium ¬
& hunc esse, nihil est, quod dubidum ¬
praeterea non est, falso à Rondeletio Plitemus. ¬
Hic enim non nisi rarius comparet. Dinii ¬
locum adferri libri nempe III. capita 9. &
11. ubi nihil de piscibus extat: Frustra etiam
gnum vero notatu est, quod cum Xiphia pisce,
Lib. IX. ubi de his ex instituto agit, Plinius
sive hepatis spectes amplitudinem, sive vesicuOphidion ¬
quæesivi, nec XXXI. & XXXII. libro
lae bilariae ab eo distantiam, & quod ventriculus
invenio loca ista: extare tamen alicubi non dupyloro ¬
destituitur, & quod tegumentum ipsi cobito, ¬
ubi incidenter & per transitum de eo doriaceum ¬
est, exacte conveniat: ut unam eandemque ¬
naturam etiam reliquorum Pelagiorum
III. Duplex ejus recenset genus : unum
esse, admodum hinc vero simile videatur, eabarbatum, ¬
quod cirros carnosos instar barbae
que adeo ratione in compendium mitti naturae
e maxilla inferiore propendentes habeat; imposset ¬
cognitio: etsi in eo hic a Xiphia diverberbe ¬
alterum. Hoc nostrum imberbe erat,
sus sit, quod vesica aerea careat.
colore flavum adeoque alterius generis.
Raro videtur occurrere hic piscis, hinc apud
IV. Caput ei parvum est, cutis laevis, non
auctores ejus mentio fit vel nulla, vel non adsquamosa, ¬
pinna per ventrem totum longissimodum ¬
frequens. Non dubito tamen Excel
ma ex pilosis quasi aculeis constans quae a caulentissimum ¬
scriptorem Joh. Kajum, cum & ipse
da per dorsi dimidium reflectitur, ibique assequi
Anglus sit, ejus historiam diligentius esse pertur ¬
finem.
secutum: ad eum ergo lectorem, plura scire
V. Non aperui hunc piscem, quod aere excupientem ¬
remitto.
siccatum inter rariora eum asservare animum
OPHIDION.
induxeram. Interiora ergo ex Jonstono (de
quo tamen unde habeat non dixerim, multo
I. Præter hunc Lumpum & alius mihi anno
minus ipsum vidisse crediderim) enarrabo:
1697. die 4. Aug. a piscatoribus oblatus est
linguam habet parvam, acutam, Cor trigopiscis, ¬
qui non minus rarus videtur, nostri quinum, ¬
ruberrimum, Hepar ad sinistrum latus
dem aequoris hospes, quapropter non alibi aptius
porrectum, stomachum oblongum, pylorum
de eo dicetur. Parvus est & hic, nec amplitupermultis ¬
apophysibus circumfusum, a quo
dine nec crassitie insignis, verum gracilis & tetres ¬
intestinorum revolutiones ad anum pertinner, ¬
nihil horridi & insoliti ostendens, ut flugunt, ¬
lienem rubrum & oblongum, caetera ad
viatilis videri posset. Ejus figuram in Jonstono
ipsos Asellos accedit. Haec Jonstonus. Pofacile ¬
inveni, qui eum ophidii Pliniani nomine
strema vero haut dubie erronea sunt. Quid eTab. ¬
V. n. 2. proposuit. Desumsit autem eam
nim huic pisci cum Asellis? Et vero admonere
ex Rondeletio, sed multo elegantiorem exactiuspoterat ¬
eum Rondeletius de hoc, qui dudum ex
que depinxit, ut non in alio facile animalium
Asellorum genere eum rejecerat. Ophidion,
aut piscium genere exprimendo felicius sit verajens, ¬
carne est candida, dura, veluti draco. Insatus: -
usque adeo ut longitudo etiam totusepte ¬
fecit, qui Ophidion inter assellos numeravit,
que ambitus figurae isti accurate respondeat, ut
cum plane iis dissimilis sit: corporis habitu, cain ¬
eo superaverit ipsum auctorem suum. Id
pite, pinnis, atq, cum longis plane connumeranunum ¬
desideratur, quod in supremo piscis dor
dus. Itaque ex alio quodam exscripsisse (Belso ¬
extantes maculas undecim neglexit; cum
lonio
O 3
