ZOOTOMICI
AMPHIIHEAIRI
94
ticularium  renum  pertinere,  ex  quibus  manosa ¬
  esse  asserunt:  nos  verò  deprehendimus,  quod
jor  ren  conflatus  esset,  &  quod  parenchyma
essent  solida  genuinaque  ossa  durissima,  praeseromnium ¬
  particularium  renum  simplicem  tantim ¬
  illa  cranii.  Dura  mater  cranio  alligata
tùm  massam  constitueret.  Membrana  renum
erat  atque  ad  efformandam  falcem  reduplicata
adiposa  tota  vasis  valdè  conspicuis  interspersa
Inter  cerebrum  &  cerebellum  aderat  os,  non
erat,  quod  Rondeletium  movit,  ut  diceret,  vasecus ¬
  ac  in  canibus  aliisque  animalibus  rapa
sa  emulgentia  in  phocâ  cavitatem  renum,  uti
cibus  carnivorisque,  non  verò,  instar  vituli,  grain ¬
  animalibus  aliis  fit,  non  intrare,  sed  quod
mine  viventibus.  Os  hoc  erat  planum  atque
in  universâ  renum  superficie  distribuantur.  Maacuminatum, ¬
  non  verò  solidum  spissumque,  quaxima ¬
  pars  vasorum  sinistri  renis  erant  rami  vel
le  est,  id  quod  reperitur  in  capite  Lamantini,
potiùs  radices  venae  spermaticae,  qui  reuniti
qui  est  species  vituli  marini  ex  Americâ,  &  de
invicem  formabant  tres  magnos  ramos,  quos
juô  narratur,  quod  os  ipsius  modò  enarratum
truncus  venae  spermaticae  ex  emulgenti  venâ
peculiari  ad  dissolvendos  renum  vesicaeque  la
ortus,  obiter  recipiebat.  Sinister  hic  ren  dopides ¬
  energiâ  polleat.
natus  erat  comite  succenturiatô,  qui  circiter
Sinus  &  cavitates  cerebri  erant  uti  in  vituavellanam ¬
  nucem  magnitudine  aequabat,  &  imlô: ¬
  plus  verò  cerebelli  ex  proportione,  quam
mediatè  trunco  venae  cavae  adhaerebat.
in  capite  vituli,  aderat;  quod  alias  in  piscibus,
Pulmones  unô  saltim  utrinque  gaudebant
minimò  cerebellô  gaudentibus  insolens  est.
lobô,  qui  saltim  per  medium  tantisper  obliGlandula ¬
  pincalis  2.  lineas  longa,  &  paulò
que  incisus  erat.
minùs  lata  erat.  Physici  observârunt,  quod  hoc
Cor  erat  rotundum  planumque.  Ejus
animal  de  stupiditate  piscium  non  participet;
ventriculi  erant  amplissimi,  auriculae  verò  minised ¬
  quod  potiùs  subtilissimam  terrestrium  animae. ¬
  Truncus  aortae  antequam  inferiora  pemalium ¬
  sagacitatem  adaequet.  Plinius  testatur,
teret,  2.  unciarum  spatiô  progrediebatur  à  cor
quod  illorum  quaedam  Romae  sint  visa,  quae
de:  sub  magnâ  illâ  aperturâ,  per  quam  trunvocata -
  responderent,  &  quae  voce  gestibusque
cus  venae  cavae  traducit  sanguinem  in  dextrum
populum  Romanum  in  Theatrô  aggregatum
cordis  ventriculum,  aderat  &  alia,  quae  in  arte
salutarent.  Gomara  meminit  Manati  vel  vituli
riam  venosam  penetrabat,  &  abinde  in  sinistrum
marini  Americani  prodigiosae  magnitudinis,
ventriculum  &  demum  posteriora  versus  in
quod  mansuefactum,  si  nomine  suô  compellareaortam. ¬
  Hoc  foramen,  quod  dicitur  ovale,
tur,  ad  volabat,  &  hominem  dorsô  suô  exceptum
in  foetu,  efficit  anostomosin  ope  cujus  sanguis
per  lacum,  in  quô  Princeps  quidam  Indus  iex ¬
  cavâ  in  aortam  transit,  citrà  necessitatem  sapsum ¬
  custodiebat,  hinc  inde  deportabat.  Allutandorum ¬
  pulmonum;  &  apparet  ex  eâdem
drovandus  narrat,  quod  ipse  viderit  unum  hucausâ ¬
  eundemque  in  finem  adesse  hoc  foramen
jus  generis,  qui  coram  Principibus  Christiin ¬
  foetu  &  phocâ,  nempe  ob  necessitatem,  qua
anis,  minimè  verò  coram  Turcicis  cantaveambo ¬
  premuntur,  ut  respiratione  destituti  vivant, ¬
  nempe  foetus  quamdiu  in  uterô  matris
Crystallinus  humor  fermè  sphaericus  erat  morestitat, ¬
  phoca  verò  quamdiu  sub  aquis  merdô ¬
  omnibus  piscibus  communi,  pars  verò  masus ¬
  delitescit.  Id  quod  demonstrat,  respiragis ¬
  convexa  erat  anterius,  secùs  ac  communitionem ¬
  promovendae  circulationi  esse  necessater ¬
  esse  solet.  Universa  choroides  albâ  &  opariam, ¬
  &  quod  sanguis,  quem  pulmones  excissimâ ¬
  substantiâ  oblita  erat.  In  retinâ  tres
cepêrunt,  ab  alterô  cordis  ventriculô,  dum
vasorum  sanguineorum  rami  aderant,  qui  ocudilatantur, ¬
  posthac  alteri  cordis  ventriculo
lum  unà  cum  nervò  opticô  intrabant  &  super
impellatur,  cum  pulmones  constringuntur
universam  membranam  dispergebantur.  NerEst ¬
  enim  probatu  facile,  quod  facultas,  quâ
vus  hic  opticus  medium  oculum  intrabat,  iPhocae ¬
  gaudent,  ut  longô  temporis  intervallò
psiusque  introitus  crystallino  humori  directe
sub  aquâ  demersi  remanere  possint,  potiùs
oppositus  erat.
huic  particulari  vasorum  cordis  atque  pulmoDuo ¬
  haecce  observata  favebant  opinioni  ilnum ¬
  formationi  attribuenda  sit,  quàm  exililorum, ¬
  qui  sentiunt  receptionem  visualium
tati  pulmonum,  quam  Plinius  pro  causâ  allespecierum ¬
  fieri  in  retinae  superficie,  non  vero
in  illâ  choroidis;  quoniam  vasa  per  retinam
Inter  2.  haec  foramina  trunco  venae  cavae  indispersa ¬
  choroidi  incumbentia,  deberent  propter
sculpta  aderat  membranosum  quoddam  seopacitatem ¬
  suam,  obstare  transitu  visualium
ptum,  ex  plicâ  interioris  venae  tunicae  orspecierum, ¬
  &  quò  minùs  ipsae  ad  choroidem
tum.
transeant,  impedire:  id  quod  eadem  vosa  in
In  cordis  ventriculis  pulmonibusque  magna
retinâ  facere  non  valent,  siquidem  haec  ista
sanguinis  copia  reperiebatur.  Plinius  verò  travasa ¬
  superficie  suâ  contegat,  quam  tegit  &  condit, ¬
  quod  hae  partes  in  phocâ  minus  sanguinis,
cludit  vitreus  humor.  Situatio  nervi  optici,
quàm  in  aliis  animahbus  contineant.  Sanguis
quæ  in  oculorum  axi  esse  deprehendebatur,  &
hic  asservatus  firmissimè  coagulabatur.
qua  nervus  proinde  species  visibiles  directè  reAristoteles ¬
  atque  Plinius  ossa  phocae  cartilagicipiebat, ¬
  videtur  demonstrare,  quod  non  choroides -