SECT. 1. DE
articuli crurum tam sublimes non sunt, ut
aliorum animalium, sed humiliores terram
versus secundum Vartomannum lc. Pedes priores ¬
majores, cujus rei causam reddit Albertus
M. l. 2. tr. 1. c. 1. de animal.
Genua Elephantos non posse flectere Ambrosius ¬
putat, quia secundum ejus opinionem ¬
rigidiore crurum usu opus fuit, quibus ¬
velut columnis tanta posset membrorum
moles fulciri: calcaneum modò leviter eos
inflectere credit, rigere caetera pedum â summô ¬
ad imum. V. Cælius l. 4. 12. unde & credo,
inquit Vossius, hæc bellua AEgyptiis, (quod
est apud Orum Hieroglyph. l. 2. c. 86.) Symbolum ¬
erat Regis: nam Rex supplicat nemini.
I. B. Tavernier in itinerario Persico scribit
Persarum Regem ab Elephantis, anteriores
pedes prorsum, posteriores retrò, quantum
poterant, porrigendo salutatum se vidisse,
idque nonnullos pro genu flexione habuisse.
Flexuras enim & juncturas habent Elephanti
poplites contra Veterum sententiam, quod
astruit Aristot. I. 2. H. A. c. 1. scribens: Viviparis ¬
inter animalia quadrupedia flectuntur
priora crura antrorsum, posteriora verò retrorsum: ¬
& habent flexurarum cavitates ad
se mutuo conversas: Elephas autem non ita,
sicut aliqui dicunt: flectit autem posteriora
crura sicut homo.
Crura iis magna sunt & fortia, neque (ut
quidam imperiti existimant,) unô tantum
osse indivisa constant, sed genua flectunt
more aliorum quadrupedum: eapropter E
lephanti, (ut refert Aloysius Cadamustus, qui
cum classe in Aethiopiam & Regionem Calicut ¬
navigavit,) ut eos, qui insidere volunt,
suscipiant, genua submittunt, seque erigunt
deinde. Vid. A. Matthiolus comment. in Dioscorid. ¬
l. 2. c. 50. pag. 216.
Quis Strabonem caeterosque non rideret,
inquit P. Gillius, scribentes, Elephantorum
venatores notare arbores, quibus Elephanti
accumbere solent, atque ex alterâ parte truncum ¬
rescindere, cui bestia inhaeserit, eamque ¬
pariter cum arbore ruere: cumque resurgere ¬
nequeat, propterea quod crura con
tinuum & inflexum os habeant, ex arboribus ¬
desilientes illam obtruncare: quod commentitium ¬
deprehendi: nam etiamsi solo
dorso ad terram adnitens quatuor pedibus
crectis supinus constitueretur, tamen nullius ¬
auxiliò se facile invertebat atque erigebat: ¬
id quod etiam Anno 1689. Augustæ Vindelicorum ¬
in Elephanto mare quinque annorum ¬
vidimus, qui supinus in terrâ pedibus ¬
sursum versis jacens facili negotio resurgebat. ¬
Os cruris anterioris in femore longum
duos pedes, cujus medium habet perimetrum ¬
dodrantalem: ejusdem pars attingens
genu, habet diametrum pedis & quindecim
ELEPHANTO.
digitorum: ejusdem cruris os tibiae est longum ¬
pedem atque dodrantem, cujus pars,
quae annectitur junctura, ad quam alligatur
pes, habet perimetrum pedis & quatuordecim ¬
digitorum: cujus medium habet ambitum ¬
quindecim digitorum. Os cruris posterioris ¬
femorale longum duos pedes & decem ¬
digitos: ejus medium habet perimetrum ¬
dodrantalem: hujus ossis pars attingens ¬
juncturam, qua alligatur ad tibiam,
est perimetri pedalis, & tredecim digitorum.
Tibiae os est duplex vel potius unum, partim
ita conjunctum, ut in suis duobus capitibus
sit Idem: deinde divisum ab uno capite ad
caput alterum in duo ossa inter se distantia
duos digitos, quorum unum magnum, alterum ¬
parvum: magni quidem perimeter in
medio est dodrantalis: parvi verò sesquidigitalis. ¬
Ossa ejus sunt viribus chalybeis, baculo
aereo seu ferreo vecti similes Hiob. c.40. Quoniam ¬
corporis magnitudo vasta pondusque
ingens est, ideo sustinendi tantummodo gratiâ ¬
pedes habet priores, nec ad ullum alium
usum utiles propter tarditatem flectendi atque ¬
ineptiam. Vid. Aristotel. I. 2. de part. an.
c. 16.
Petrus Gassendus in vita Peireskii lib. 4. p. m.
156. de Peireskio refert, quod depingi Elephantum ¬
triplici facie curaverit, ac recubantem ¬
potissimum, ut commissurae melius
paterent, quae inter pedem & tibiam, tibiamque ¬
& femur, ad convincendum ertorem,
qui auctoritate Strabonis aliorumque invaluerat ¬
de inflexibilitate crurum fabulisque
superstructis. Adjicere autem solebat, cum
haec deinceps memoraret, minimè potuisse
antiquos articulationem latere, quod in quibusdam ¬
vulgò vocatis Metallionibus expressissent ¬
Elephantem funambulum, insigni
quâdam utique non mobilitate modo, sed
& flexibilitate crurum.
Inflectit Elephas genua seu posteriores poplites ¬
secundum Aristotel. H. A. l. 2. c. 1. &
Plinium I. II. c. 45. sicut alia animalia & sicut
homo, quamvis aliquantò tardius: eapropter ¬
illi toto coelô errant, qui ex mente quorundam ¬
Veterum sibi persuadent, Elephantos ¬
habere crura sine juncturis, & semel in
terram prolapsos resurgere non posse: huic
enim opinioni refragatur non solum Aristoteles ¬
lib. de animal. incess. c. 9. ubi expresse scribit, ¬
quod antiquus hic de Elephantis sermo
haut quaquam sit verus: sed & Plinius, Aelianus ¬
aliique Autores, ut & ipsa experientia ¬
& avtoa. Dulcis haec est phantasia, inquit ¬
Johann. Sperling in Zoolog. l. 2. c. 4. quam
visus refellit, cum Elephas nunc flectat nunc
erigat erura, & genibus submissis fiat supplex:
saepè in pulvere & arena volutati confestim
subsiliunt atque se erigunt. Vid. Happel. Rel.
