SECT. LXI.
DE
cubet ovis suis instar aliarum avium, sed quod
illa pelli leporis aut vulpis involvat & ad radicem ¬
arboris alicujus deponat ad cuius summitatem ¬
se conferat, ad observandos aucipites,
quorum accessum per excussionem alarum,
instar aquilae, impediat; quod ipsum demonstrat ¬
nomen Otis reverâ ambiguum inter Veteres ¬
fuisse & quandoque Tetraonem quandoque ¬
autem aliam denotare avem ab hoc longis
parasangis differentem: Tetrao enim nec arbores ¬
conscendere nec alas longe de se excutiendo -
cum aucipitibus pugnare valet.
Cavitas auris, cujus amplitudo nonnullis
avi huic nomen dedisse videtur neuniquam insolitè ¬
& extraordinaria est. In quibusdam e
nostris subjectis pennis reliquis quodammodò
longioribus obtecta erat: ast tam longas aures
non formabant, ut in Domicellâ Numidiae
seu Avis Scenicae, quae conjecturâ nostra est
Otis genuina Antiquorum, cum qua etiam
confunditur, ut in descriptione ejus ostendimus. ¬
Hepar satis amplum est, ita ut in aliquibus
nostrorum subjectorum V. pollices exaequaverit ¬
dexter ejus lobus, ita ut ad Ima corporis
descenderit: Substantia gaudens firmiori ac
solida, coloris cinnabarini, vel miniati.
Vesica fellea, sub lobo dextro haerens, par
te superiori tantum hepati adhaerebat, quae
cjus quasi cervix erat. Reliquum ejus, ab
hepate liberum, deorsum pendebat & inferius
jejuno adhaerebat. Longa erat duos pollices
cum dimidio, unum tantum lata, figuram
habens ovalem. Ductus cysticus in quibusdam ¬
è subjectis nostris brevis erat. Siquidem
à fundo vesicae superiori starim jejuni parti jungebatur. ¬
In aliis ductus hic longior erat, quoniam ¬
à superiori cystidis parte prope ejus Cervicem ¬
procedebat & illi ipsi loco, quem ante
dictus brevior occupabat, inserebatur. Ductus ¬
hepaticus è cervice vesiculae prodibat sicque ¬
jejuno 2. dig. inferius, quam cysticus, inscrebatur: ¬
sed in his tantùm subjectis Cysticus
à cervice vesicae procedebat, in aliis immediatè
sub cystico, ut communiter in avibus accidit,
insertus erat.
Substantia splenis obscurè rubescebat. Structurâ ¬
sua renes animalium terrestrium referebat ¬
3. tantùm lineas in longitudine & sex in
latitudine habens.
Pancreas in primâ statim intestinorum circumvolutione ¬
situm erat, in quae ordinariò
descendit. Substantia ejus dura erat, pallidèque ¬
rubicunda. Una in extremitate valde tenue, ¬
& in altera, è quâ ductus ejus procedit
valde crassum erat. Ductus autem V. tantum
lineas longus erat. In uno nostrorum subjectorum ¬
duo observabantur ductus à pancreate
procedentes. In alio duplex erat Pancreas, ita
ut unum quodvis peculiarem sibi ductum haberet. ¬
Hi ductus omnes inserti erant prope
TETRAONE.
cysticum & quidem proprio & peculiati singulis ¬
introitu. Omnes tamen appendice quadam
operti erant, instar caruncula, quae interior &
rugosa tunica intestinorum esse videbatur.
Aristoteles in Athenæo observat scribitque Tetraonem -
carere ingluvie. In nostris subjectis
Oesophagus per totum sui tractum angustus
erat, nisi quod aliquantulum dilatatus esset
antequam ventriculo jungeretur, & quidem
ad duos digitos, extra illud spatium. Hôc in
loco insignis quantitas glandularum, inter
duas oesophagi membranas, inclusa erat. Hae
glandulae instar favorum seu loculamentorum
apum dispositae erant, ita ut quaelibet secundum ¬
longitudinem excavata esset exiguumque
quasi tubum & ductum formaret. Figura
totius glandulae erat conica & quoad crassitiem ¬
in una extremitate unicam, in altera duas
lineas habens, in apicem terminata. Hae glandulae ¬
sibi invicem incumbebant, ita ut major
extremitas tantum appareret, ubi orificium
ductûs exigui occurrebat. Membrana oesophagi ¬
interna, quae parvulis illis glandulis incumbebat, ¬
adeò tenuis erat, ut per eandem
videri potuerint & quando illae premebantur,
liquorem emittebant, qui similiter membranam ¬
penetrabat. Haec membrana aliâ obtegebatur ¬
tunicâ, quae per totam cavitatem ventriculi ¬
extendebatur, non secus ac illa quae partem ¬
oesophagi glandulis obsitam dilatabat.
Haec ultima tunica supplebat vicem tunicae villosae, ¬
quae communissime & generaliter interiorem ¬
Ventriculi superficiem in alis animalibus ¬
obtegit & munit.
Structura hac inferioris Oesophagi partis
haecque glandularum congeries in plerisque avibus ¬
reperitur, sed non tam clarè & distinctè,
quàm in Tetraone: Arantius (qui Tetraonem
quoque secuit) hasce oesophagi glandulas caruncularum ¬
nomine donavit easque dicit esse
rotundas: ast probabile omnino est autorem
hunc easdem tantùm per tunicam interiorem
observasse, quae oculis tantum majorem uniuscujusque ¬
glandulae extremitatem offert, cum
reliqua earum pars, quae in apicem extenditur,
sub glandulis reliquis se abscondat.
Ventriculus quatuor pollices longus & tres
latus erat. Ante ejusdem apertionem Gallinarum ¬
stomacho similimus apparebat, ob ejus ¬
sc. duritiem, quae in Gallinis à carnis spissitudine ¬
proficiscitur. Ast in omnibus nostris
Tetraonibus pars haec carnosa admodum tenuis
& vix lineae crassitiem excedens observabatur,
omnisque durities, quae in hoc ventriculo se
trudebat, antequam aperiebatur, à solâ membranâ ¬
internâ procedebat, quae non tantum
dura & crassa erat, sed & plurimas plicas &
rugas habebat, ita ut quælibet ruga suas rursus ¬
complicationes possideret, quae insigne satis ¬
spatium replere poterant.
Rugosa hac & plicata tunica in superficie
ventriF ¬
3
