SECT. 1. DE
1. II. c.37. secutus existimo, ro éaécavra s odorrac ¬
ixeu, ada népala: Pagninus tu nia vertit
cornua eburnea : & Tremellius cum Junio
cornua eboris: Veteres etiam Elephantos cornutos ¬
quadrupedes vocarunt. Vid. N. Perottus ¬
in C. C. p. 22.
E superiore mandibula hac cornua nasci ne
gat Scaliger, exerc. 204. quando ait : Eorum
maximus error, qui dentes illos (ut vocat) e
superiori naſci mandibulâ atque deorsum spectare ¬
prodiderunt: nam praeter sensus fidem
quæ id falsum esse docet, est subtilitas in duabus ¬
rationibus: priorem sumimus ab usu: al
teram è constitutione: usum eorum in gentilitiis ¬
ajunt præeliis: quamobrem obtrectatio
nis impatiens animal in rivalis perniciem illos
acuere legimus: tam vasti dentis igitur ima
cuspis quam in partem ictum infl geret? deinde -
qui fieri possit, ut tam latum pectus tam
parvæ cederet distantiæ, quanta à primore
mandibula proficiscitur? Nam & eorum flexus
& colli brevitas effecissent, ut aut pectori infigerentur, ¬
aut inter crura subtus ipsum pectus
tegerentur.
At contradicunt Scaligero plurimi Autores,
inter quos Pausanias curiosus harum rerum in
dagator & oculatus testis expresse scribit: In
Elephantis à supetiore id, quod dentes multi
esse putarunt, descendit maxilla: cui suffragatur ¬
Aretæus inquiens: Cornua non semper
frontem & tempora, qualis cornigeris natura
est, ſed in ore ſuperiore maxilla sita sunt. His
addit suum calculum Garzias ab Horto, per 30
annos in Indiis versatus, ut & Oppianus ita
canens:
E. superis surgunt gemina arma valentia
malis
Porrecta in calum geminos imitantia densoneu ¬
& alibi canit:
vulgus dentes erstimar ese:
Non sic appellare placet, sed cornua dici,
Cornea cum virtus illis videatur inesse.
Idem sentit Helmontius in tractat Terra inscripto ¬
p. m. 56. referens: in Hingsene prope
Scaldim 12. pedes subter Horizontem, humi
do prato repertum fuisse cornu, vulgò dentem.
Elephantis cum totâ maxillâ, cujus tertiam
partem duorum pedum longitudine se asservare ¬
secum scribit & hinc quandoque vivos Ele
phantos in hoc tractu fuisse autumat. Sed cor
nua non dentes esse, ex quibus ebur fit, apud
Habessinos etiam populos aliosque non am
bigitur, & ipsa materia & situs id docent, ex
cranio enim proveniunt: faeminae illis utplurimum ¬
carent, ut scribit Illustris Ludolphus,
beatae memoriae Histor. Athiop. cap. 10.
Petrus Gillius in descript. El. p. 12. statuit,
ab ossibus anterioribus frontis haec cornua oriri, ¬
nec abs re, cum viderit aliquando in Ele-ELEPHANTO.
phanti cranio eorum partem multis securis ictibus ¬
excisam relictam intra capitis os, cavam, ¬
exorientem à fronte paulo infra radices
promuscidis: maxillae autem aliquo spatio ab
illo loco distant: hoc pactò cornua haec à temporibus ¬
orta per os extrorsum resupinata sese
offerunt: ex ore ergo non prodeunt, sed ex
pelle eminente supra os, qua circumdantur ad
suas radices. Vid. Autor. p. 14. Decimô quoque ¬
annò secundum nonnullos Elephanti ea
abjiciunt & defodiunt, sicut cervi quotannis
illa perdunt. Hinc Turnebus l. 13. cap. 24. ait:
Ebur, ut opinor, non inepte nec inscitè in cornuum ¬
genere reponitur: quod confirmat Pausanias -
l. 1. Eliacor. qui Elephanti cranium se accuratè ¬
considerasse scribit: praeterea ebur igne
emollitur, hominumque arte & operâ expolitur, ¬
quod dentibus non convenit. Vid. Pausan ¬
descript, veteris Græcia. Elephas itaque ut
magnitudine & specie corporis à cæteris animalibus -
multum differt, sic diversum etiam &
peculiarem cornuum habet exortum.
Haec cum ita se habeant, non videntur à januâ ¬
aberrare, sed potius axofGonoyey illi, qui
pro cornibus hos dentes habent: inter quos
est Varro, qui l. 6. de l. L. Elephantos vocat
quadrupedes cornutas, ut supra dictum: &
addit: nam quos dentes multi nominant, sunt
cornua: usum enim dentium non obtinent,
siquidem non ad masticationem cibi, sed potius ¬
ad defensionem inserviunt. præeterea certô ¬
tempore decidunt, & more cornuum cervi ¬
regenerantur, quod etiam in Elephantis
quovis decenniô contingit secundum nonnullos: ¬
quod tamen Garzias ab Horto & Scaliger
exerc. 204. verum esse negat. Plinius autem
lib. 8. c. 3. ait: quod dentes casu aliquo vel senectâ ¬
decidentes defodiantur ab Elephantis:
accedit, quod inter Elephantos solummodò
mares cervorum more cornibus credantur gaudete, ¬
non faeminae: quamvis de hoc similiter
dubitet Scaliger, loco citato affirmans se legisse, ¬
in fæminis perbreves & palmi longitudine ¬
esse dentes. Nullis omnino cornibus
fæeminas armatas esse refert E. G. Happelius
Relat. Curios. p. 2. p. 743. sed contradicit Aristoteles ¬
l. 2. H. A. c. 5. ita scribens: Duo prominent -
grandes, quos mares grandiores resimatosque -
habent: faeminae minores deorsum reflexos, ¬
contra quam mares: vergunt enim deorsum, ¬
pronique deviant: at Gillius l. c. dicit,
errare illos, qui dicunt, hos dentes ita dictos
vergere ad terram: non enim sursum neque
deorsum feruntur, sed recti in anteriorem partem ¬
sensim in fine incurvati sursum versus, ut linea ¬
à media dentis tadice ad summum mucronem -
non excederet extra directionem, sed in
mucrone rescissi erant, itaque minus curvi &
breviores, longi sesquipedem, quorum singulorum ¬
perimeter in medio habebat pedem.
B 2
Juba
