AMPHITHEATRI  XOOTOMICI
vis  calamus,  postquam  ex  cute  progerminâstos, ¬
  h.  e.  aquila  coloris  carbonari,  nigri:  nes
set,  circiter  2,  linearum  spatiô,  2.  inae  qualis
que  percnopteros  esse  possunt,  cum  hoc  nomagnitudinis ¬
  trudebat  stylos,  quorum  alter
men  Graecis  aquilam  alis  ex  nigrô  maculatis
alterô  duplô  erat  amplior.  Idem  observaviindicet; ¬
  nec  sunt  haliaëtos,  h.  e.  aquila  locomus ¬
  in  pennis  colli  atque  abdominis  in  psittarum ¬
  maritimorum  incola,  quem  Authores  tracô, ¬
  &  in  omnibus  pennis  Casuarii.  Bellonius
diderunt  pedibus  pallentibus  seu  lividis  instrutradit, ¬
  quod  avis,  quam  ipse  appellat  gallum
ctum:  quoniam  hae  2.  aquilae  nostrae,  uti  ex
sylvestrem,  &  quam  pro  tetrice  Aristotelis  haantè ¬
  datâ  ipsarum  descriptione  apparet,  non
bet,  tales  possideat  pennas,  &  quod  in  nullâ
habebant  caudam  albam,  neque  universas  penalià ¬
  ave  similes  unquam  pennas  ipse  conspenas ¬
  obscuri  coloris,  neque  omninò  nigrae  erant,
xerit.
nec  alas  ex  nigrô  variegatas  ostendebant,  nec
Oculi,  qui  orbitis  suis  mersi  erant  &  emipedibus ¬
  gaudebant  lividis;  ut  adeoque  magna
nentiâ  ossis  frontis,  quae  quasi  prominentem
nostra  aquila,  quae  pedibus  coerulescentibus
palpebram  efformabat,  contegebantur,  obs. ¬
  lividis  gaudebat,  facilè  possit  esse  aquila  mascurissimè ¬
  isabellini  erant  coloris,  cum  splenritimis ¬
  familiaris  locis,  dictus  haliaëtos;  nam
dore  Topazu  lapidis.  Cornea  magnô  gibbô
praeter  rationem  ex  pedibus  desumptam  alis
supra  scleroticae  sphaeram  elevata  erat.  Scleropollebat ¬
  nigerrimis,  ut  Ovidius  ipsam  describit,
tica  verò  circumcirca  corneam  aciem  elevain ¬
  metamorphosi  Regis  Nisi,  quem  in  hanc
tam  efformabat.  Margo  ille  durus  erat  atque
avem  conversum  esse  fabulatur.  Thoracem
osseus.  Conjunctiva  admodum  pallidè  ru& ¬
  abdomen  habebat  alba,  in  quô  conveniebebat. ¬
  Palpebrae  erant  amplae,  adeò  ut  quaebat ¬
  cum  descriptione  haliaëti,  tradiiâ  ab  Ano.
vis  illarum  sola  universum  posset  contegere
nymo  quôdam,  quem  Aldrovandus  citat;  præoculum. ¬
  Praeter  superiorem  &  inferiorem
tereà  ipsius  pedes  fermè  toti  intecti  erant  squapalpebram ¬
  aderat  &  tertia  interna,  quae  ex  canmis ¬
  quadrangulis,  quamvis  &  magna  ipsarum
thô  oculi  majore  prodiens  indeque  versus  alsquamarum ¬
  minus  esset  quadrangula,  quam  in
terum  minorem  canthum  porrecta  universam
reliquis  aquilis;  id  quod  Bellonius  tradit  pecucorneam ¬
  obtegebat.
liare  esse  huic  aquilae  speciei:  cui  praetereà  AriAristoteles ¬
  atque  Plinius  6.  aquilae  species
stoteles  attribuit,  id  quod  de  omnibus  aquilis
constituunt,  quae  sunt  PYGARGUS,  MORnarraverat, ¬
  scilicet  quod  rejiciat,  ceu  spurios,
PHNOS,  PERCNOPTEROS  MELANAEillos ¬
  pullos,  qui  non  immotis  oculis  solem
TOS,  HALIAETOS,  atque  CHRTSAETOS;
aspicere  possint.
ast  iidem  non  planè  conveniunt  in  describenQuaedam ¬
  difficultas  oriri  posset  ex  magnidis ¬
  iisdem,  præsertim  quoad  ipsarum  magnitudine, ¬
  quæe  in  nostris  2.  aquilis  eadem  erat,
tudinem:  in  reliquâ  verò  descriptione  non
siquidem  singulae  6.  librarum  pondus  non  extantopere ¬
  discrepare  poterant  propter  nomina
cedebant;  cùm  è  contrà  aquila  chrysaëtos,
Graeca,  aquilis  convenienter  imposita,  per  quae
quam  Aldrovandus  describit,  10.  libras  ponhae -
  species  describuntur,  dum  quaedam  nota
deraret.  Ast  considerandum,  quod  nostra
illis  nominibus,  aves  has  ab  invicem  distinaquilae ¬
  fuerint  juvenes,  uti  apparebat  ex  albis
pennis,  quibus  gaudebant  in  collô,  alis  &  cauguentes, ¬
  exprimuntur.  Hae  notae  similiter  effedâ, ¬
  quae  colorem  suum  mutant,  postquam
cêrunt,  ut  repererimus  speciem,  ad  quam
aquila  adolevit,  &  aurei  s.  punicei  fiunt  coloaquilam ¬
  nostram  referendam  censemus,  tam
ris,  uti  Gesnerus  observavit;  praetereà,  moob ¬
  ipsius  particularia,  quae  cum  hâc  specie  aquidò ¬
  dictum,  quod  Aristoteles  &  Plinius  non
lae  Veterum  conveniunt,  quàm  quoniam  reliconveniant ¬
  quoad  magnitudinem  aquilarum
quarum  specierum  notae  in  ipsâ  desiderandiversarum ¬
  specierum;  quippe  Aristoteles  illam
tur.  Censemus  ergò  duas  posteriores  nostras
aquilae  speciem,  quam  appellat  gnesios,  &  quae
aquilas,  quae  erant  minores,  posse  adnumeraest ¬
  illa  aquila,  quam  Alianus  &  Plinius  vocant
ri  ultimae  dictarum  specierum,  quae  est  genuichrysaëios, ¬
  maximam  esse  tradidit;  cum  è  conna ¬
  aquila,  vulgo  Gallis  royale,  Aristoteli
trà  Plinius  dicat,  quod  haec  saltim  medioris  sit
Gnesios,  Aliano  verò  chrysaëtos  atque  asterias
magnitudinis,  &  quod  aquila  percnopteros
dicta;  quoniam  ruber  &  quasi  deauratus  ipsius
dicta  sit  omnium  maxima.
pennarum  color  graecô  ipsius  nomine  chrysaë
Plinius  tradit  aves  epiploô  carere:  ast  notos, ¬
  exprimitur;  &  quia  maculae,  quas  in  abstræe ¬
  2.  aquilae  Regales  s.  Imperatoria  habedomine ¬
  atque  coxis  habent,  referunt  stellas,
bant  membranas,  quae  instar  sacci  intestina  innomine ¬
  ejusdem  alterô  asterias  indigitatas,
cludebant,  ut  &  hepar  &  ventriculum;  id  quod
quod  nomen  ipsi  datum  esse  saltim  ob  rubicun& ¬
  Cartesius  observavit,  dum  secabat  aquilam:
das  has  maculas  omnes  testantur  interpretes.
simile  epiploon  &  in  aliis  avibus  reperimus.
Praetereà  hae  aquilae  neque  pygárgus  esse  posHaec ¬
  membrana  oriebatur  ab  illâ,  quae  formas
sunt,  h.  e.  aquila  cum  caudâ  albâ,  neque  Graevesicas, ¬
  quæ  in  abdomine  avium  occurrunt,
corum  morphnos,  h.  e.  aquila,  cujus  universae
quae  per  respirationem  cum  pulmonibus  intupennae ¬
  sint  obscuri  coloris:  neque  melanaëmescunt ¬