SECT. 1. DE
apud Hiobum cap. 39. v. 28. Fabulosa sunt,
quæ Alcoranus Mahometicus l. I. c. 2. p. m. 13.
refert de Elephanto Abdalmutalifum ita alloquente: ¬
Super te sit salus, dignitas, honor
& victoria.
Elephantus citra nares ore ipso vocem edit ¬
spirabundam, quemadmodum cum homo ¬
simul & spiritum reddit & loquitur: at
per nares simile tubarum raucitati sonat, ut
scribit Aristoteles l. 4. H. A. c. 9. Idem l 8. H. A.
c. 26. autor est, quod interdum terram lapidesque ¬
ori ingerat, eosque devoret. Inferior ¬
maxilla hujus animalis porci maxillae
similis est in figurâ, sed quantitate longe
major.
Linguam habet exiguam, aliquô modô latam, ¬
& magis quam in plerisque caeteris animantibus ¬
intus positam & retractam, ita ut
vix videri queat. Vid. Aristotelem l. 2. H. A.
c. 6. H. Cardanum subtil. l. 10. Lingua Elephan
to praecipue lata inquit Plinius H. N. I. II. c. 37.
Nic. Perottus in Cornucop. p. 228. Gillius non
latam, neque planam esse scribit, sed vergere ¬
in formam teretem, & desinere in mucronem. ¬
Pro tanti animalis proportione perpu
silla, & pene abdita est, ut in vivente vix videri ¬
possit. Vid. Casp. Horn. descript. Eleph. p.
12. Brevicula & gracilis est, parumque mobilis, ¬
magnitudine cum bubula fere comparanda. ¬
Cum lingua sit ob dentes, Elephas
autem dentibus anterioribus careat, lingua
parva & intus recondita opus fuit, quoniam
dentibus molaribus inservire debuit: simul si
magna fuisset, impedimentum attulisset, ne
proboscis cibum usque ad dentes molares
porrigeret.
Lingua secundum alios major est bovina, in
consuetô loco sita: sed annotante A. Moulino ¬
loc. cit. hoc habet peculiare in se, quod
meatus deorsum ad ventriculum per eam patuit, ¬
fuit enim foramen prope radicèm ejus,
in cujus medio erat initium oesophagi. Asperam ¬
arteriam satis magnam observavit idem,
sed epiglottide destitutam.
Quo loco aliis animantibus nasus est, Elephanti ¬
habent partem quandam pendentem,
angustam, inanem, cavam ac longam, anterius ¬
carneam, & nonnihil cartilaginosam,
quam pro libitu contrahere, & ad sex pedes ¬
& ultra extendere possunt; ad terram
haec pertingit, in fine perforata, flexilis, lubrica ¬
& volubilis est, serpentis in modum:
Lucretius ideo Elephantos anguimanos vocat.
vid. Johan. Jonston. hist. natural. de quadruped. I.
1. cap. 5. vocatur Graecis & Latinis nasus Elephanti, ¬
vel potius pars à naso porrecta de missaque ¬
terram versus. Plinius nunc proboscidem, ¬
nunc manum nominat lib. 8. c. 7. Dicitur ¬
etiam Latinis tuba, Promuscis, a muscarum ¬
ligula, ut vult Scaliger. exerc. 164.204.
proboscis, apud Ciceronem lib. 2. de Natura
ELEPHANTO.
Deorum manus, nafuta manus apud Cassiodor.
lib. 10. varior, nam veluti manus illi, quaque
omnia prensat, secundum Oppianum, promuscis ¬
apud Vitruvium. Græcè ροοs, &x
r8 Goozen, à pascendo, quoniam hujus membri ¬
adminiculô Elephas pabula ori ingerit, &
ita pascitur. Philostrato vocatur „1 Oaroonouaa -
pari etymo &v t vue, a pascendo: ¬
vel aro rus vouis, a paſtu, vel aro 1 vou,
a pabulo: aliis dicitur f ροανο, ut & Suidæ: ¬
Aristoteli audit Muurne seu uvracuos, &t Te
nvraen, a boando seu mugiendo: seu &e 12
ui, quod secundum Cael. Rhodiginum significat ¬
labiis occlusis sonum naribus elicere.
Gallis dicitur Trompe, ou Museau d'un Elephant. ¬
Hanc peculiarem partem, qua miranda
præestat, à Creatore sortitus est Elephas;
quamvis etiam alia minora animalia, v. g. loligo, ¬
sepia, musca, secundum Athenaeum, gaudeant ¬
eadem in suo genere; hac cibum tam
siccum, quam humidum capit, orique perinde ¬
ac manu admovet: arbores etiam eadem
complectendo evellit, ut scribit Aristoteles l.
2. de part. an. c 16. Hine Cicero I. A. 231. scribit: ¬
Manus data est Elephantis, quia propter ¬
magnitudinem corporis difficiles aditus
habent ad pastum. De hac H. Cardanus l. 10.
de subtil. p. 550. ita scribit: E suprema parte
frontis nasus exporrigitur, non ut in aliis animalibus ¬
junctus capiti, sed disjunctus, quia
usque ad terram propendet, & tanta ferme
est ejus longitudo, quanta animalis altitudo: ¬
hanc narium loco esse nemo dubitat,
postquam divisa est, ut nasus, & ea respirat ¬
atque odorat. Hinc Aristoteles loco citato ¬
ita scribit: Narem Elephantus habet,
ut spiret, quomodo & caetera animalia, quibus ¬
pulmo, eandemque praelongam atque
in anfractum flexibilem, propter moram in
humore diuturnam, & tardum inde discessum. ¬
Vi odorandi praestat Elephas: nec solus
vultur odoratu praecellit, aliis etiam animalibus ¬
hic abunde concessus est; sic Leo sentit
coitum in adultera odore, annotante id C.
V. Schneidero l. 5. de catarrh. cap. 1. pag. 97. Teste -
Aeliano Elephas etiam suaveolentibus mirificè ¬
delectatur; hinc Joh. Faber Lynceus
prodit, ejus sudorem moschum olere. Odoratur, ¬
inquit Plinius, manu haut improprie
sic appellatâ, quasi oblongâ tubâ multum
conferente ad odorandum.
Proboscis ad prensandum pabulum contentius ¬
exporrecta pedibus quasi quinque &
quatuor digitis a rictu antrorsum aut septem
ped. ad lineam inter oculos trans versam mensurabatur ¬
a Clarissimo Sturmio Tract. de Elephanto ¬
cap. 1. Subſtantia ejus nervoſa & muscularis ¬
est, valde mollis, flexilis & corrugabilis, ¬
sed obrigescere quoque apta: siquidem ¬
A 3
