LIBER OCTAVUS CAP. III
hominum, potionibus discutiant. Fieri autem hoc naturaliter ideo videtur, -
quod acer et acidus succus subest in ea terra, per quam egredientes -
venae intinguntur acritudine, et ita cum in corpus inierunt, dissipant, -
quae ex aquarum subsidentia in corporibus et concrescentia offenderunt. -
Quare autem discutiantur ex acidis hae res, sic possumus animadvertere. -
Ovum in aceto si diutius positum fuerit, cortex eius mollescet -
et dissolvetur: item plumbum, quod est lentissimum et gravissimum, -
si in vase collocatum fuerit, et in eo acetum suffusum, id autem
opertum et oblitum erit , efficietur , ut plumbum dissolvatur, et fiat
cerussa; eisdem rationibus aes, quod etiam solidiore est natura, similiter -
curatum si fuerit , dissipabitur , et fiet aerugo : item margarita 56
non minus saxa silicea, quae neque ferrum, neque ignis potest per se
dissolvere, cum ab igne sunt percalefacta, aceto sparso dissiliunt et dissolvuntur -
". Ergo cum has res ante oculos ita fieri videamus, ratiocinemur -
iisdem rationibus, ex acidis propter acritudinem succi étiam calculosos -
e natura rerum similiter posse curari .
Sunt autem etiam fontes, uti vino mixti , quemadmodum est unus
Paphlagoniae, ex quo eam aquam ’ sine vino potantes fiunt temulenti 33.
EMENDATIONES
eam aquam — Dabant plerique Codices eam, quorum tamen defectum supplebant Vaticani 3, 8, 12 s. m.,
13, 14, 16 s. m., Vallicellianus, Caesenas, Mediolanensis 2, Sagredianus, et Franeckeranus addentes aquam. Nihilominus -
Editores saec. XV scripserunt eum, quae vox a Wratislaviensi tantum Codice proficiscens informen
reddidit locutionem. Quartam invenit lectionem locundus, qui, praeeuntibus Codicibus Bononiensi, et Florentinis -
1, 2, edidit etiam, ceteris Editoribus probantibus , praeter Schneiderum , qui selegit scripturam a maiore
Codicum numero confirmatam, cui me addicens posui eam aquam. Pontedera postremam hanc vocem recipiébat, -
sed retinebat etiam.
ILLUSTRATIONES
saxum , arboribus circa immanibus deiectis, detrun¬56 -
Circa margaritas in aceto solutas narrat Plinius
catisque, struem ingentem lignorum faciunt : eaique
(Hist. Nat. IX 58) memorandum factum Cleopatrae,
uum et vis venti apta faciendo igni coorta esset, sucquae -
ut ostentaret M. Antonio in coena superbum el
endunt ; ardentiaque saxa infuso aceto putrefaciunt:
procacem fastum, ge
ans auribus duas margaritas preat, -
molliunttii -
centies centenum
Ita torridam incendio rupem ferro p
illium sestertiorum, earum unam
que amfractibus modicis clivos : ut non iumenta solum
in vas aceti infudit, qua dissoluta , idem de altera
sed elephanti etiam deduci possent . Haec via transtpraestitisset, -
nisi manum ir
niecisset L. Plancus, eam ab
icupata, teste Ap
di insania subduce
tus Hannibalis fuit idec
pe aceti fractos fi
57 De sazis igne et aceto dissolutis dixit Plinius
(loc. cit.). Eleutherae mi
). De hac aceti vi
parrat Dio (Hist. Rom.X.
(Hist. Nat. XXIII 27): Saxa rumpi.
t infusum (acetu
Galenus (de Simpl. Med. I 22,
quae non ruperit ignis antecedens
et (XXXIII.
(Hist. Nat. II 106),
nantur haec a Pli
Occursant ... silices. Hos igni et aceto rumpunt. Hoc
II 17): oo
et ab Ath
modo Alpes pervias reddidisse Hannib:
cribente (D
égrepat: a,
Appianus (de B. Hann. cap. 4
d' siai ...
et luveni
v. 153) his verbis : Diducit so
ogt roog o povas . Sunt vero noi
et montem rumnullis -
in locis fontes ... qui vinosi quidpiam habent;
pit aceto. Hoc ita distincte describitur a Livio (Hist.
uti in Paphlagonia , quem indigenas, ait , velut vini
Rom. XXI 37): Ad rupem muniendam, per quam unam
via esse poterat, milites ducti , quum caedendum esset potandi causa adire.
