LIBER SEPTIMUS CAP. XIII
CAPUT XIII
DE CETERIS COLORIBUS ALIOS IMITANTIBUS
iunt etiam purpurei colores, infecta creta rubiae radice' et hysgino?:
non minus et ex floribus alii colores . Itaque tectores * cum volunt
sil Atticum imitari, violam aridam coniicientes in vas cum aqua,
EMENDATIONES
tectores — Admiror Philandrum, qui tam religiose erga Codicum fidem toties se gessit, ut bonam lectionem -
in annotationibus probatam in textum inducere non sit ausus, heic a Codicibus descivisse, et pro voctectores -
ab iis, et ab Editoribus saec. XV, nec non a locundo, et Machaeropioeo vulgata dedisse tinctores
nulla non modo suadente necessitate, sed contextu ipso reclamante , in quo de opere tectorio res est, :
tectores , ubi datur occasio , nominantur, numquam vero tinctores . Philandro tamen adhaerendum esse ce
suerunt Editores ceteri, dempto Schneidero, qui merito Codicum restituit lectionem, sed immerito mutationis
redarguit Iocundum. Contra Philandri arbitrium iam reclamatum fuerat a Salmasio (Exerc. Plin. pag. 273), et
Oudendorpio (in Sveton. pag. 968), quorum querelis concinit etiam Pontedera.
ILLUSTRATIONES
1. patria voce appellani
vero , qui sunt supra
1 Ad rem nostram faciunt, quae habent
tis reperitur ög non öghysgen. -
Sed in text
(Hist. Nat. XXXV 26), et D. Isidorus (Orig. XI
nanuensibus
yw, quae postrema syllaba forsitan ab
Rubiae radix notissima est in re tinctoria, dicta a Li
ris sequenfuit -
ob similitudinem cum prioribus
naeo rubia tinctorum: multis quidem in locis ipsa r
tis verbi yivetat omissa . Quin imo Sylburgius reperit
scitur , sed ceteris omnibus praestantior est illa, quae
hysginum in anterioribus verbis Pausaniae, ui àv 77
habetur a Zelanda
Außovvgéoy , ex quibus effecit xai voyn èv ri Appt
2 Hysginum quid sit, quaestio adhuc viget. Recengéo, -
et hysge in agro Ambryssensium. At heic insui
seamus commenta. Saeculo sexto decimo invaluit c
git Salmasius (Exerc. Plin. pag. 272), qui licet Pausahysginum -
esse vaccinium sive hyacinthum, et hi
niae locum primo memoratum, uti Sylburgius, citet,
onis antesignanus fuit Silvaticus (Pand. Med.)
tamen totis viribus probare nititur, coccum et hys
cui studuerunt Hermolaus Barbarus (in Plinium), Ph
qua quidem in opil
num esse duas res distinctas ;
lander , et noster Barbarus. Subsequenti saeculo Pei
ne consectaneum habuit Bodaeum (in Theophr. Hist.
raultius, hysginum esse Graecam iar, sei
Plant. III 16) . In arena relinquamus athletas ; et ite
Latinum, affirmavit; et eum colorem consequ
prosequamur. Nicander (Theriaca v. 511) aristolochiam
didit caeruleum, qui immixtus cum rubiae radice, qua
scribens innuit, eam rubros habere flores, u
est rubra , efficit violaceum . Transacto saeculo susp
num : d' pa. Luculentius
catus est Ortisius, hysginum esse ligustrum. Opinatt
nostram Nicandri Scholiastes annotavit : go pvre
est Galianus , hysginum respondere ligno illi, quod
égrt gayrèy ri xpouart, ôsey val voyevoßapn ta in dvrod
nunc ab America ducitur, et vulgo verzino, a Linvuuéva, -
hysginum planta est rubro colore, unde hy
naeo vero nuncupatur haematoxylon. Sed quam infiro -
tincta dicuntur, quae hoc colore sunt infe
idere debet, ci
ae sint allata
itentiae, quisqu
consonat Eutechnius in metaphrasi ad Nicandi
cum altera su
atia confun
inquiens : dt d ai o, fe
ema Galiani ad antiqua tempora usum ir
m rubro, uti hysginum. Pariter idem infertur
poris Americae paucis ab hinc s.
saeculis detect
xooua avri rijs voyns rachio, -
qui tradit, o..
rat ; praeter quam quod color mi
inime nob
pro hysgino sumptus.
ligno ducitur. Si Pausaniae textus (Descr. Gr.
paaußo, byssus. col
Mihi itaque satis est, ex allatis auctoritatibus
esset in autographo , uti eum exhibet Sylburgius ,
cum rubris f
stravisse, hysginum esse ple
ebo (Adv. XIX 25), quaestio fortasse
itur ad purpureos coo -
res infic
ex quorum si
decisa esset. En verba : ci dè so a ve
quae de hysgino tradit Vitruo -
o o, Talarai d oi o
lores componendos. lis
linii (Hist. Nat. XXXV 26),
vius, concinunt verba 1
ra y ; hunc aut
et D. Isidori (Orig. XIX 17).
ticem Iones et reliqui Graeci coccum , Gallo-graeci
