117
LIBER VI. PRAEFATIO.
Non minus poêtae, qui antiquas comoedias graece
scripserunt, easdem sententias versibus in scena
pronunciaverunt, ut Eucrates, Chionides, Aristophanes, -
maxime etiam cum his Alexis, qui Athenienses
ait ideo oportere laudari, quod omnium Graecorum
leges cogunt parentes ali à liberis, Atheniensium non
omnes, nisi eos, qui liberos artibus erudissent.
Omnia enim munera a fortuna cum dantur, ab ea facillime -
adimuntur; disciplinae vero coniunctae cum
animis nullo tempore deficiunt, sed permanent stabiliter -
ad summum exitum vitae. 4. Itaque ego maximas -
infinitasque parentibus ago atque habeo gratias, -
quod Atheniensium legem probantes me arte
erudiendum curaverunt, et ea, quae non potest esse
probata sine literatura encyclioque doctrinarum
omnium disciplina. Cum ergo et parentum cura et
praeceptorum doctrinis auctas haberem copias disciplinarum, -
philologis et philotechnis rebus commentariorumque -
scripturis me delectans, eas possessiones -
animo paravi, e quibus haec est fructuum summa; -
nullam plus habendi esse necessitatem, eamque
esse proprietatem divitiarum maxime, nihil desiderare. -
Sed forte nonnulli haec levia iudicantes putant, -
eos esse tantum sapientes, qui pecunia sunt
copiosi. Itaque plerique ad id propositum contendentes -
audacia adhibita cum divitiis etiam notitiam
sunt consecuti. 5. Ego autem, Caesar, non ad pécuniam -
parandam ex arte dedi studium, sed potius
tenuitatem cum bona fama, quam abundantiam cum
infamia sequendam probavi; ideo notities parum
est assecuta: sed tamen his voluminibus editis, ut
spero, posteris etiam ero notus. Neque est mirandum, -
quid ita pluribus sim ignotus. Ceteri architecti -
rogant et ambiunt, ut architectentur; mihi autem
a praeceptoribus est traditum, rogatum non rogantem -
oportere suscipere curam; quod ingenuus color
movetur pudore, petendo rem suspiciosam. Nam
