146
5. Buch. 1. Tit. §. 495.
) uberhaupt fuͤr Proceß genommen, in sofern
man darunter die ganze Verhandlung eines gerichtlichen
Rechtsstreits von der in ius vocatione an, bis zur Execution =
der Sentenz, und also auch dasjenige verstand,
was bey dem Prätor auch noch vor der Litiscontestation
geschahe3
Hierher gehören die Redensarten: ad iudicium ¬
provocare, d. i. einen Rechtsstreit anhaͤngig machen3
4);
iudicium non potest consistere inter patremfamilias et eum,
quem in potestate habet 3); d. i. zwischen diesen Personen ¬
kann kein Proceß Statt finden. Ferner: Ubi acceptum -
est semel iudicium, ibi et finem accipere debet
3 wo
der Proceß ist anhaͤngig gemacht worden, da muß er auch
beendiget werden "
Da sich kein Civilproceß ohne
eine Klage denken laͤßt, so wird auch
2) die
33) HUBER Praelect. ad Institut. Lib. IV. Tit. XVI. §. 5. und
Ant. Henr. van HEES Diss. de iis, quae antiquitus apud Romanos -
inter litigatores ante litem contestatam siebant. (Lugd. Batav. ¬
1747.) Cap. II. §. 11. et §. 34. (in Dan. FELLENBERGII
Iurisprud. Antiqua Tom. I.)
34) L. 13. et L. 14. D. b. t.
35) L. 11. D. b. t. L. 7. Cod. eodem.
36) L. 30. D. b. t.
37) Noch sind hier folgende Gesetzsiellen zu bemerken, in welchen ¬
das Wort indicium soviel als Proceß bedeutet. L. 60.
D. de condict. indeb. L. 45. D. Mandati. L. 14. D. de interrogat. -
in iure. L. 18. in fin. D. de vi et vi arm. L. 9.
D. de lib. caus. Das Wort Processus kommt in dem römischen =
Rechte nirgends in der Bedeutung vor, in welcher dasselbe =
heut zu Tage genommen wird, sondern stammt aus dem kanonischen =
Rechte her, Clem. 2. de Verbor. Significat. und ist
besonders durch die Glossatoren zu einem Kunstwort gestempelt
wor=