364 Veränder. im Güterr. d. Eheg. bis z. Recept. d. R.R. §. 189.
auch erbe gekouft, diewile se vngeczweit habin gesessin, aus erem adir mit eren
gemeinen gute, do nympt her auch dritte teil an.
28. Ebendas. l. 40, 5. Kompt ein man u. ein wip czu sampne czu
elichin dinghen, u. gewynnen sie kinder mittenandir, eins adir me, u. brengin ¬
se erbegut czu sampne, ab die kinder alle sturben, so mag die frauwe u.
der man beide bey irem gesunden leibe das gut wol vorkauffin u. vorkummern,
das se mittenandir irworbin habin diewile se beide lebibten. Storbe abir ir
eins u. das andir lebinde blebe, das en mochte denne das erbeguth nicht vorkauffen ¬
noch vorkummern ane des willin der sin nehstir erbe was. — u. das
ist lantrecht, wichbild u. keiserrecht; in dem drittenteil recht des ist nicht.
29. Goslar. Stat. 488, 83. Sterfft en man de en echte wiff hinder
seck leth, de kinder tosamende hebben, de wile dat wiff nenen anderen gaden
nimpt ne darff se mit den kindern nicht delen. wenne se aver enen
anderen gaden nimpt, so schall se mit den kindern delen, u. schal
to vorne nemen alle ore cledere de se to ereme liwe hefft, u. dat geschmide alse
se to orme manne ghebracht hefft, eder also gud ghesmide offt id dar besterfft,
u. wat dar vorder von erve is, dar schall de fruwe mit den kindern to kindes ¬
dele gan.
30. Ehendas. 488, 84. Storve ock eyneme manne sin wiff, de kinder
hinder sick lethe, u. neme de man eyn wiff, de ne darff mit synen
kindern nicht delen; werfft se kindere, so schullen de ersten kindere mit
den lesten like gud recht hebben tho ores vader erve, u. wanne de man
sterfft, so mogen de ersten kindere del eschen von orer steffmoder; hedde aver de
vader der kindere jennich beraden eder affghedelet, dat doch von dem erve
nicht ghelaten hedde, wolde de delinge nemen, de scholde inbringen wat ome
ghewordenne were, ane de fruwe ore cledere u. smeide, u. de man ane ors,
perde u. harnisch, also dat dit bock uthwiset.
31. Freiburg. Stadtpriv. v. 1120. S. 33. Burgensi licet dare vel
vendere uxore sua vivente quidquid possidet; mortua autem uxore, si filios
vel filias habet, non licet nisi de consensu eorum.
Si vero legitimam
causam pro eo interpellaverit, — licet ei vendere. Item si contrahit
cum alia uxore nullo modo licet.
32. Berner Handfeste v. 1218. Art. 42. Quamdiu — pater et mater
vixerint, quotquot filios habuerint, non possunt ei contradicere, quidquid
facere voluerint de omnibus rebus suis. Art. 43. Praeterea, quamdiu pater
vixerit, et sanus fuerit et incolumis, omnia bona, quae habet in allodiis,
feodis et alus rebus, potest dare, vendere et expendere, quomodocunque et
cuicunque voluerit, et pueris invitis et uxore nolente. Sed mulier hoc facere ¬
non potest.
Idem jus damus mulieri; si civis aliquis moritur, et
uxori sude multa bona reliquerit, potest omnia bona sua dare ac vendere
praeter allodia, etiam contra voluntatem puerorum.
33. Alt. Lüneburg. Stat. C. 17. (Kraut S. 42 ff.) De wile dat eneme
manne sin wiff leved u. jenich kind binnen den weren levendich hevet,
so mach he mit alle sineme gude u. mit sines wives gude doen so
wat he wil, dat id eme sin wiff eder sine kindere nicht beweren moghen.
Storbe aber eneme manne sin wiff u. hedden se welk levendich kind to
samene, u. were dar to der tyd ervegud, des en mochte de man na sines
wives dode nicht laten, he ne dede dat mit der kindere willen, weren se
mündich. Weren se och nicht mündich, so scholde he id doen mit rade der
kindere fründe van erer moder weghene. Id ne mach och nen man sin ervegud
laten, dat eme gheervet is, de nen kind ne hevet, he ne do id mit willen finer
rechten erven.
34. Freiburg. Stadtrodel. §. 26. Omnis mulier erit heres viri sui
et vir similiter erit heres illius.
35. Berner Handfeste v. 1218. Art. 40. uno defuncto alter omnia
bona ipsius, que reliquit, iure hereditario — possidebit. — Art. 41. Si