De rescindenda venditione, et quando etc. 115
2) Wie wenn aber die Sache bey dem Kaͤufer durch
Zufall zu Grunde oder verloren gegangen seyn sollte? Hier
lassen sich zwey Fälle gedenken. a) Der Verkäufer ist
der verletzte Theil. Dann fällt aller Anspruch weg, wenn
die Sache ohne Arglist des Käufers verloren, oder untergegangen =
ist *). Denn der Verkaͤufer kann nur Aufhebung =
des Geschäfts verlangen. Der Käufer ist also nur
zur Restitution der Sache verbunden. Von dieser Verbindlichkeit ¬
wird er aber durch den Untergang der Sache
1 2
befreyet). Der Verkäufer kann daher nun auch nicht
einmal mehr Ergänzung des wahren Werths fordern.
Denn deshalb findet keine besondere Klage Statt. Supplementum ¬
enim pretii non est in actione, sed solutione, ¬
quae e lege tribuitur.
Es gilt also hier,
was Ulpian L. 6. §. 1. D. de re iudic. von einer gleichartigen ¬
Klage sagt: At iudicium solius noxae deditionis ¬
nullum est, sed pecuniariam condemnationem
sequitur, et ideo iudicati in decem agitur. His
H 2
enim
11) S. Henr. COCCEJI Diss. de electione rei conventi ex
enormi laesione. Sect. II. §. 8. Pet. de TOULLIEU cit.
Diss. dé usu remedii L. 2. Cod. de resc. vend. re alienata ¬
vel extincta. § 21-23. in Collectan. pag. 246. sqq.
Hub. CIPHANIUS Explanat. difficilior. LL. Cod. ad L. 2.
h. t. verb. Ait Lex vel si emtor elegerit. pag. 319.
Hug. PONELLUS Comm. ad L. 2. Cod. h. t. nr. 14. in
fin. lo. VOET Comm. ad Pand h t §. 19. STRUV Synt.
iur. civ. Exerc. XXIII. Th. 90. Steph. Sigism. WLOEMEN
Disp. de laesione ultra dimidium peremta re ab emtore
non praestanda. Giessae 1762. GREGEL Specim. cit. de
remedio L. 2. Cod de resc. vend. Cap. IV. §. 22. Westphal =
vom Kauf. §. 806.
12) L. 23. L. 33. L. 37. D. de verb. obligat.