M. VITRVVII POLL.
322
incorruptibils, idemque figidißimus, quippe multa riparum amaenitate inumbratuybique -
fontibus suis similis, in mare cuadit. Asserit Solinus cap. LI. gentili lingua
Syros quicquid est candidum, Gunum vocare. Vnde huic amni datum nomen. Podagricis -
mederi auctores sunt Plinius. lib. XXXI. cap. 11. & Strabollib. X1111. Frigidissimum -
esse ex libro Galeni de procatarcticis causis facilè conieceris.
Vti in Sicilia flumen est Himera. Hoc flumen steschorus apud vibium
Sequestrum ait in duas findi partes: Yna in Tyrrhenum mare, altera in Libycum decurrere. -
Solinus Himereum vocat, traditque calestibus mutari plagis, amarum esse,
dum in Aquilonem fluit, dulcem, Ybi ad meridiem flectitur.
Vnctioleo erumpunt, vti Solis, &c. Hec Plinius lib. XXX. cp. II. ita
in melioribus codicibus refert. Polyclytus (inquit) asserit expleri olei Vicem iuxta
Solos Ciliciae fantem. Theophrastus hoc idem in Aethiopia, eiusdem nominis fonte.
Lycus in Indiae terris fontem esse, cuius aqua lucernae ardeant. Idem Ecbatanis traditur. -
Solinus cap.XLIII. in Aethiopia non longe ab Heliutrapela scribit esse lacum,
quo perfusa corpora velut oleo nitescunt. Auaio etiam nunt Degernseae Bauariae loce
fontem esse, ex quo fummo oleum quotidiè habeatur. Aduertendum autem, quòd
oleum in hoc auctores vocant, esse liquidum bitumen, quod quia oleo simi le est, & proprer -
pinguitudinem ad lucernarum lumina olei vice Yti solerent, oleum appellarunt,
It nunc petroleum, quòd è saxis effluat.
Odore vti scobe citreo. Fortaßis scribendum, odore Yti scobis citreae, aut
citreorum, id est odore ramentorum, siue scobis citreorum, quibus odor acerrimus, auctore -
Plinio lib. Xv. cap.XXVIII. Neque tamen nescio ità de his pracipi, t scobi genere -
dicatur masculino, teste Grammatico Phoca, scobs verò faeminino Prisciano tradente. -
Eius autem fontis meminit auctor libelli de mirabilibus auditu, Aristoteli
enim non esse multis coniecturis possumus demonstrare: & Theophrasti esse fortasse
persuaserint Plinj verba lib. 1X.cap. L1X. Leguntur enim ea in illo libro, etiam si
quaedam reperiantur in fragmento , quod Theophrasto tribuitur. Sed de arboris, -
fructusque appellationibus breuiter, Yt locus postulat, dicam. Arbor, citrus, citrea
malus, Persica, Medicâ ve, & Assyria, si credimus Plinio lib. XII. cap. 111. Ycatur, de
qua Theophrastus lib. 1111. de plantis. Mala verò Diofcorides lib. 1.cap. CXXXI. prodit -
à Romanis citria nuncupari, à Graecis Medica, Persica ve, aut cedromela: quod postremùm -
Yurpauit & in proaemio lib. VI. Plin. certè citrum lib. XV. cap. VI. & non
Yno in loco citreum, Martialis lib.X111. Cloatiusque Verrius ordinatorum Graecorum
lib. 1111. & oppius in libro de syluestribus arboribus, vti à Macrobio Saturnaliorum
libro tertio accepimus, citreum constanter pronunciant. Neque tamen placet, quod
idem Macrobius ait ab oero appellari, odoratumque esse pomùm, ex quo vestibus -
interiectum tineas necet, inde à Naeuio dictam esse citrosam vestem. Arborem
enim significabat Homerus lib. v. Odyss. Quod Plinius lib. x1II. cap.xVI. (memoria
tamen lapsus, quando ea tribuit Circe; quae tribuenda Calypsoni fuerant) & Eustathius -
Homeri interpres, intellexerunt. Iuba autem Mauritanorum rex peritißimus,
in commentarus, quos de Libya scripsit, sicut memorat Athenaeus tertio -
libro, apud Libes ait vocariuo indeq ab Hercule in Gratiam translata, -
ibi dicta , à quadam auri similitudine aurea mala.
Galenus simplicium lib. v11. tradit mali Medicae puctum suo tempore non amplius
Medicum, sed ab omnibus citrium nominari solere. Idem lib. 11.de alimentis ait citrium -
ab ys malum Medicum appellari, qui id agunt, yt quae loquuntur nemo intelligat.
