777
V.
Omnes  rerum  conditarum  actiones  &  historiae,  quamvis  nobis  saepè ¬
  putentur  &  videantur  esse  eventuales  &  casuales:  sunt  tamen  ad  optimum ¬
  finem  &  scopum  ordinatae;  cum  DEUS  &  Natura  nihil  faciant
frustrà.
VI.
Magnum  genus  delirii  est  judicare  mala,  quae  bona  judicavit  Optimus, ¬
  &  in  bonum  ordinavit  Optimis.  Qui  &  summum  Bonum  est,
nulli  malè  velle  quicquam  potest.  Cum  itaquè  adversa  pateris;  personata ¬
  tantùm  mala  credas;  esse  verò  in  se  Bona  optima,  quae  ab  Optimo
etiam  benè  Optimis  immittuntur.
VII.
Cum  tanta  rerum  pulcherrimarum  copia  &  varietas  in  universa
Natura  videatur;  ideò  eam  DEUS  nobis  spectandam  &  usurpandam
proposuit,  ut  esset  Coeli  gustulus,  qui  traheret  ad  Conditorem  rebus  pulchris ¬
  omnibus  infinitè  pulchriorem.  At  nos  insani  res  conditas  amore
praecipiti  deperimus;  &  spernimus  Conditorem;  insectamur  rivulos  neg,
lecto  fonte.  An  non  verissimum  illud  Poëtae?
Dulcius  ex  ipso  fonte  bibuntur  aquae.
VIII.
Videre  velle  aliquid,  quod  Omnia  est;  non  debet  velle  libenter  videre, -
  quod  nihil  est.  Peccatum  nihil  est:  ab  hac  ergà  visione  abstineat,  qui
videre  illum  cupit,  qui  Omnia  est.
IX.
Munditia  cordis,  &  puritas  animae  pretium  est,  quo  spectator  admittitur ¬
  ad  spectandum  in  amplissimo  universitatis  theatro  lusum  divinae ¬
  Omnipotentiae,  ubi  DEUS  in  scenam  prodit,  exhibet  Omnia  cum  jucunditate ¬
  &  voluptate  incredibili:  hinc  Matt.  cap.  5.  v.  8.  Beati  mundo
corde,  quoniam  ipsi  DEUM  videbunt.
X.
Oculo  humano  ex  naturâ  suâ  curioso  nihil  videtur  esse  parvum  vel
minutum;  nihil  vile  &  abjectum:  nam  etiam  in  minimis  quaerit  videre
maxima  per  microscopia:  nihil  adeò  sublime,  excelsum  &  exaltatum:  nam
etiam  scandit  coelos,  &  quaerit  interesse  choreis  altissimorum  corporum, ¬