ARIST. DE IVV. ET SEN.
anim alium partes omnes, totumq́; corpus, calorem quendā
naturalem inſitum habent. Quocirca dum uiuunt, cali-
da apparent, dum mortua ſunt, atq; uita destituta, contrà.
Neceſſarium autem eſt, ut eius caloris principium ſan-
guineis in corde, exanguibus in proportionali habeatur: cibum enim naturali calore conficiunt, atque concoquunt
omnia: ſed in primis id quod potißimum eſt nempe cor, aut
quod ei proportione reſpondet. Quamobrem cæterarum
partium calore frigefacto, uita remanet: cordis prorſus in-
terit: quòd omnibus inde caloris principium pendeat, & anima quaſi ignita ſit in hiſce partibus, ſanguineorũ in cor-
de, exanguium in parte proportionali. Neceſſum itaque
eſt uitam, & incolumitatem huiuſce caloris, item mortem,
& eiuſdem corruptionem, ſimul eſſe.
Hîc Ā
[?]
riſto. deignis corruptionibus determinat.
266.
CAP. III.
AT uerò ignis duas eſſe corruptiones uidemus: mar-
corem, & extinctionem. Eam quæ à ſeipſo proue-
nit, marcorem appellitamus: quæ uerò à contrarijs, extin-
ctionem, & illam quidem ſenectutem: hãc autẽ uiolentiam. Vtranq; tamen corruptionem eadem de cauſa fieri accidit: ſubſidente etenim cibo, quòd calor cum accipere nequeat,
corrumpitur ignis: nam contrarium ipſum concoctionem
intercipiens, quo minus ille nutriatur, impedit. Eſt etiam
quando ignem marceſcere contingit, ampliori calore ob id
collecto, quia neq; ſpiraminis quicquam habeat, neq; refri-
gerij: ita enim calor plurimus ſeſe intercolligens, alimeni
[?]
ũ
celerrimè abſumit: idq́; prius facit, quàm ut ulla reſpiratio
adhiberi queat. Quocirca non modò minor ignis maioris
acceſſu marceſcit, uerum etiam ipſa per ſe lucernæ flamma
