De his, quae in test. delent., inducunt, etc. 86
erben ein, und die Vermächtnisse werden nach einem unter ¬
dem K. Marc Aurel aufgekommenen Billigkeitsgrundsatze ¬
aufrecht erhalten.
L. 3. D. A. t. (MARCELLUS Lib. XXIX. Digestorum). ¬
„Proxime in cognitione Principis, cum
quidam heredum nomina induxisset, et bona ejus
ut caduca a fisco vindicarentur, diu de legatis du
bitatum est, et maxime de his legatis, quae adscripta ¬
erant his, quorum institutio fuerat inducta.
Plerique etiam legatarios excludendos existimabant;
quod sane sequendum ajebam, si omnem scripturam -
testamenti cancellasset. Nonnullos opinari,
id jure ipso perimi, quod inductum sit, cetera
omnia valitura. Quid ergo? non?8) et illud interdum -
credi potest, eum, qui heredum nomina induxerat, ¬
satis se consecuturum putasse, ut intestati ¬
exitum faceret? Sed in re dubia benigniorem ¬
interpretationem sequi, non minus justius est,
quam tutius 29
Sententia imperatoris Antonini
28) Viele Editt. lesen hier: num et illud, und diese Lesart
billigt Brenkmann, falls man nicht etwa nonne lesen
wolle, was allerdings durch Annahme einer. Gemination
(noNEt) sehr wohl begründet werden kann. Nöthig ist
dies indessen durchaus nicht, da Non so sehr häufig die
Bedeutung von nonne hat. Vgl. Siegm. Reich. JAuchius -
de negat. Pand. Flor. p. 55.
29) Dieser Billigkeitssatz ist auch aus unserer Stelle in die
Rechtsregeln aufgenommen. Nämlich die L. 192. §. 1. D.
de reg. jur. („In re dubia benigniorem interpretationem ¬
sequi, non minus justius est, quàm tutius*) ¬
ist ebenfalls aus dem Lib. XXIX. Dig. des Ulpius ¬
Marcellus. S. Jac. GOTHOFREDUs ad h. 1.
in opusc. ed. TRorz p. 1203. F. BLUHME (Blume)