ARIST. DE IVV. ET SEN. partes nonnullæ diuiſæ parum ſentiãt: quòd affectio quæ-
dam animæ illata ſit) Detractis enim uiſceribus, ciẽtur: id
quod etiam testudinibus exempto corde euenit. Præter-
eà illud tam in plantis, quàm in animalibus patere poteſt. In plantis quidem, ſi generationem quæ fieri ſemine ſolet,
& inſitiones, auulſionesq́; conſideremus. Nam generatio
ea quæ ſemine fit, omnibus è medio prouenit: cùm enim bi-
ualuia ſint ſemina omnia, qua cohærent, mediumq́; partis
utriuſque habetur, hinc unà cum caule radix etiam eorum
quæ naſcũtur erum pit, principiumqúe mediũ ipſorum eſt.

Hoc etiam in inſitionibus, auulſionibusq́; , circa nodos
maximè euenit: nodus enim principium quoddam ſurculi
eſt, & inſuper medij rationem obtinet. Quare aut nodum
auferunt, aut in eum quippiam indunt: ut uel radix, uel ſur-
culus ex eo naſcatur, quaſi principium caulis, & radicis, è
medio ſit. Quinetiam cor animantium ſanguine prædito-
rum primum gignitur: quod etiam per ea constat, quæ fui-
mus ſpeculati in hiſce, quæ dum adhuc fierent, nobis uidiſſe
contingit. Quare & ijs quæ ſanguine carent, id primum
fieri neceſſe eſt, quod uice cordis ſubrogatur.

Hîc oſtendit Ā [?] riſt, principium ſentiendi, alendi, atq; augendi
in corde eſſe.

265. CAP. II.

QVòd autẽ cor uenarũ principium ſit, quodq́; in ſan-
guineis ſanguis ſit ultimũ alimentum, ex quo partes
efficiuntur, in libris de partibus animalium dictum iam eſt. Cõſtat itaq; oris facultatem alterã operam cibo cõficiendo
præſtare, uentris alterã: cor uerò potißimũ eſſe, atq; finem
imponere. Quare ut ſentientis, ita etiam uegetantis animæ
originem, ſanguinarijs in corde haberi neceſſe eſt: nã cæte-
rarum partium officia circa cibũ, officij cordis gratia ſunt.