Zweiter Theil.
140
tigen Räubereien zu entgehen, freiwillig in Leibeigenschaft sich
ergaben 18)
„ und daß Edelleute Bauern, die ihrem Schutze
anvertraut waren, so lange auf das Grausamste mißhandelten,
bis sie sich zur Abgabe von Fastnachtshünern, einem Kennzeichen ¬
der Eigenhörigkeit, verstanden 19
et servicii, non multum eis seilicet intolerabilem, nec nobis
adeo in utilem. Et quia LX mansionalia, que et curtilia
vocitantur, hereditarie dicuntur possidere; decretum est.
ut, quanticunque predictorum curtilium possessores fuerint.
plures vel pauci, singulis annis a singulis curtilibus tres solidos ¬
denariorum, qui faciunt IX libras, in festo persolvant
S. Paulini, et Amum vini, que dicitur Pipini. Eo duntaxat
tenore, ut iuxta incrementum vinearum, quod in die assumtionis ¬
Dei genitricis Marie minister dominicarum rerum inspexerit, ¬
pro singulis solidis denariorum totidem amas vini
persolvant ad iustissimam mensuram Trevirorum apud eos
tunc temporis rectissime currentem. Item cum prefata Ama
vini que dicitur Pipini, provide, quoque cautissime statutum
est, ut, quantacunque facultas in fecunditate vinearum provenerit, ¬
supra memoratam pecuniam pro iuribus vino redimant. ¬
Ceterum, ut dictum est, prescriptum censum absque
ulla contradictionis mora persolvant. Preterea Vennas reficere, ¬
Croadas facère, ad opera castelli venire, universa, secundum ¬
antiquas institutiones iussum laudatumque est adimplere. ¬
Solum montem illum contra Merchedichta, super
Moselle fluminis ripam positum vineis consitum, a premonstrata ¬
ratione redituum placuit excipere, eo quod alio modo
nostris debeat usibus inservire“ etc. — Gudeni, cod. dipl. I.
S. 1035—1036.
118) . . . „notum . . . quod cum homines cerocensuales capelle ¬
in Grevene . . . a predonibus, rapinis et captivitatibus ¬
quamplurimum arquarentur, iidem, cum omni defensione ¬
carerent, ad nos deliberatione prehabita unanimi concensu ¬
accedentes . . . jure cerocensualitatis postposito se in
servos seu servilem condltionem monasterio nostro, gratia defensionis, ¬
voluntarie perpetuo tradiderunt“ etc. Urkunde vom
J. 1295 bei Kindlinger, Geschichte der teutschen Hörigkeit S. 554.
119) „Gerhardus D. g. S. Maguntine sedis Archiepiscopus, cum
Godefridus, natus nobilis viri Godefridi de Eppenstein, et