51
currant; haec differentia, vtut exigua initio, post 4731 annos adeo augetur, vt O C et 4 iam
post hunc decursum longe inter se distent. Quam ob rem denuo numerus annorum quaeri debet,
quo illi planetae nihil fere a dicto puncto aequinoctiali distent, ex quo jam sequitur, cyclum
illum esse multo maiorem, quem diximus C ) et 4. Item in reliquis. Quam ob causam rem
perfunctorie tractemus. Fac, missa Luna, esse hos planetarum circuitus circa solem haecque annorum ¬
spatia, quibus, vti dictum est, iterum cum O coniuneti cernantur, quae numeris vulgaribus
expressa haec tabula continet:
Planetae
3
82
Anni Juliani
11
17
Circuitus fact
33
Jam quaeritur spatium temporis, quo horum 5 planetarum omnium ac singulorum simul longitudo ¬
iterum eadem reperiatur. Qui numerus is esse debet, partim vt numeris annorum cyclicorum ¬
diuidi possit sine fractione, partim vt pro illis numeris minimus sit diuiduus. Itaque
habebis annum magnum ex annis Julianus 215136 — 32. 81. 83 constantem. Hic enim numerus
est diuiduus minimus pro 8, 8, 32, 83, 324, quae circiter sunt cycli § Q#4eth iterum
cum O congredientium. Atque hoc quidem spatio numerantur planetarum circuitus circa solem
circiter
Planetae
7304
18144
114291
349596
Circuitus 887436
At haec, vti diximus, ratione rudissima inueniuntur. Quum enim circuitus planetarum vel
paullo accuratius sumuntur, annus magnus non 215,136 annis, sed duplici, triplici, quadruplici,
quin multiplici numero constare cernitur, praesertim quum ) ratio habetur. Ceterum hic annus
magnus 215,136 annorum est etiam cyclus compositus planetarum C• 24 et h. Quum enim
cycli $ et Q annorum 8 iam insint in cyclo « quippe 32 annorum, ille numerus efficitur solis
Cc4 et b planetis. Post tantum igitur temporis spatium 4 et b eodem die Juliano denuo
simul in eodem loco eclipticae versantur. Ex quo sequitur, quum Aegyptiorum quaedam observatio ¬
astronomica inueniretur, ex solis locis planetarum C 3 2 h, neglectis ) § et Q, annum
certissime erui posse, quo obseruata fuerint astra. Ex loco ) vero $ et Q, vel solius ) dies
cognosceretur obseruationis institutae. Horoscopus denique, siue stella eclipticae ascendens, quum
notatus cerneretur inter reliqua, horam proderet, si locus C non sufficere crederetur. Ad annum
vero, quo obseruatio astronomica quaedam facta sit, cognoscendum, ne opus quidem est tribus
planetis superioribus, imo saepissime duo sufficiunt, vel vnus superior cum inferiore, veluti h et
?, 4 et §, si adest obseruatio accurata. Sic 2 et h post multos demum annos, circiter 58748
= 756 x 83 eodem die Juliano iterum eadem loca Zodiaci occupant, siue, quod idem est, pristinam ¬
cum C a puncto aequinoctiali verno singuli simul recuperant longitudinem. Sed de his
satis superque. Jam enim clarum est, cuius argumenti gratia haec disputata fuerunt, post immensa ¬
temporis spatia demum septem, quos Aegyptii dixerunt, planetas omnes simul in iisdem
G 2
