—  34
Vtrumque  facillime  explicatur.  Nam  NCAe,  EMCAe,  vt  Herodotus  iam  monuit,  crocodilus  dicitur, ¬
  quod  animal  h  sacrum  erat  55).  Idem  rex  plenius  dicitur  xOM  McAe  potestas  vel  indoles
crocodili.  Ceterum  huic  regi  valida  pestis  (p9ooa  ucyiory)  adscribitur,  quae,  vt  vidimus,  h  est
propria  56).  Denique  octauus  rex  haud  dubie  est  Octauus  Cabyrorum,  siue  terra.  Diserte  enim
tradit  Clemens,  Octauum  esse  mundum  ipsum,  atque  in  numo  astronomico  laudato  Octauus  seu
terra  cernitur  in  medio  circulo,  reliquis  Cabyris  seu  planetis  atque  signis  Zodiaci  circumdata  57).
Cui  sententiae  adstipulatur  sequens  nominum  regis  huius  explicatio.  Syllaba  enim  fe»,  Pies
spectat  ad  oyAn,  vel  oyin,  agger,  terrae  tumulus,  yopiov,  zoua,  patens  (campus);  atque  syllaba
Xn,  siue  ad  xn  persistere,  siue  ad  x  firmamentum,  siue  ad  Koi,  KAix,  pai,  ager,  terra  referatur, ¬
  plane  conuenit  cum  syllaba  9y  secundi  nominis,  quae  est  00,  Oc  (—Nn)  mundus,  oixovuevy.
Itaque  Oißievoy  atque  Biveyn  Terram,  siue  Octauum  Aegyptiorum  deum  maximum  significant.
lam  ex  his  apparet,  quales  sint  antiquissimi  Aegyptiorum  reges  secundum  Manethonem,  celeberrimum -
  historicum,  nimirum  planetae  )  §  QC34h  cum  $,  ordine  quidem  apud  Aegyptios
vulgari  58);  atque  clarum  est,  quam  fragilis  sit  eorum  ratio,  qui  ad  chronologiam,  quam  putarunt,
Aegyptiacam  terrae  huius  historiaeque  antiquitatem  definire  studuerunt.  Vera  quidem  huius  chronologiae ¬
  ratio  Manethonem  non  latuit,  quippe  qui  ipse  tradit,  primis  12  dynastiis  Deos  regnasse  5  9);  latuit
autem  nostros  chronologos,  qui  Manethonem  aliter,  atque  ipse  vult,  interpretati  sint.  Quemadmodum
vero  iam  de  natura  historiae  Aegyptiacae  antiquissimae  rectius  iudicare  licet,  ita  et  de  chronologia
Indica  et  Sinensi,  serius  ocius,  aliquando  demonstrabitur,  eam  non  esse  historicam  et  veram,  sed
mythologicam  vel  astronomicam  atque  falsam  et  facticiam.  Iam  satis  de  nominibus  et  cognominibus
numinum  Aegyptiorum.  Perspectum  enim  habemus,  Deorum  Dearumque  nomina  apud  Aegyptios
partim  quam  maxime  varia  et  diuersa  fuisse,  partim  ex  astrologicis  astrorum  virtutibus  et  proprietatibus ¬
  originem  habere.  Qua  quidem  ex  lege  reliqua  Deorum  Aegyptiacorum  nomina,  apud
scriptores  Graecos,  Latinos  aliosque  obuia,  quorum  catalogus  sequitur,  explicanda  esse  videntur.
Numina  masculina.
Aegypliace  Graece  et  Latine
Cultus
Aegyptiac
Graece  et  Latine
Cultus
Amenebes
Amenophis
Menonien
Anubis
Eouns,  Mercurius
Hermopolis
Ammon
Zeve,  Iupiter
Diospolis
Apollo
Cynopolis
Amun
Amon
Elephantine
Koovog,  Saturnus
Belus
Lybia
Apis
Taurus  Memphiticus  Memphis
Anteus
Avraios
Antaeopolis
Aphophis
Koovog
Pan
Panopolis
Apophis
Saturnus
hircus  Mendesius
Typhon
55)  Herod.  Lib.  II.  69.  Jablonski  Panth.  Aegypt.  P.III.  §.  II.  pag.  66.  pag.  79.  Vid.  Infra:  Crocodil.
56)  Vid.  supra  P.I.  §47.  No.4.  pag.  59.  col.  Plutarch.  pag.  368.
57)  Clemens  Alex.  Protrept.  p.44.  Vid.  supra  Not.6.  pag.  74.  Dupuis  Origin,  de  tous  les  cultes  Tab.  2.
58)  Vid.  supra  P.I.  §.  4.
59)  Vid.  Syncell.  p  29.30.  ed.  Ven.