183
item auersati sint omnia ac singula Typhoni sacra, vt sal, cepam, mare; sequitur etiam capillos
5 sacros fuisse.
Caput, 21, x0, AnE, O et o symbolum. Vidimus enim, y respondere capiti in corpore
humano veluti Zodiaco, atque O sacrum dici omne animantis caput (I. §. 49. 50. p. 62.). Occurrunt ¬
autem in hieroglyphicis duo capita, alterum aduersum, alterum semiauersum, quorum quidem
primum, quum orbi O potius conueniat, C significare videtur, secundum d.
Cor, zur, « sacrum. Horapollo (I. 7.) tradit, cor exprimi accipitre, quoniam cor animae
sedes, accipiter vero animae similitudo sint. Mens vero et animae facultates praecipue & adscribuntur ¬
(I. §. 52. p. 65.). Idem (I. 21.) cor coniungit cum lingua, 8 sacra (v. ib.). Denique
idem (I. 36.) cor dicit exprimi ibide, quam ipse alias diserte cum aliis scriptoribus & tribuit.
Astrologi contra cor ( tribuunt (p. 63.), & quippe affini.
Dentes, oBze (et passim palatum), NaQE, NAXE, Naxei, QoA, goA, symbolum. Quum
omnis violenta contritio c' adscribatur; per se intelligitur, dentes ad spectare. Hinc sacra
esse vidimus varia animalia acutis et fortibus dentibus praedita. Hinc Horapollo (I. 80.) ait, crocodilum ¬
(o’) ore aperto significare vescentem (rooyovra), quo ex loco luculenter apparet, Horapollinem ¬
monstrare voluisse dentes.
Digitus, THB, OUB, , forte h quoque significat. Capiendi facultas digitorum sane ad
spectat (I. §. 49. p.62.). Porro Horapollo (II. 6.) ait, stomachum significari digito. Puto orouayo»
valere iram, d' propriam. Idem (II. 13.) dicit, digitum notare dimensionem (čvaueronow»), quae
5 adscribitur (I. §. 47. p. 59. n. 3.). Notandum tamen, geometriam % diserte adscribi (p. 65.).
Haud dubie distinguendum est inter pollicem et reliquos digitos magis ad naturam accedentes.
Lingua, acmi (passim dialectus), Aac, & symbolum. Sic enim astrologi (I. §. 52. p. 66.).
Assentit Horapollo (I. 27.), dicens, linguam sermonem significare, quae « propria (1. c.).
Lumbi, kep, gong, secundum Horapollinem (II. 9.) ad 4 pertinent. Hinc et astronomi
femora 2 adscribunt (I. §. 48. p. 61. n. 5.).
Manus, TOT, 6ix, xix, § symbolum. Diserte astronomi manum & adscribunt, quoniam sit
orationis interpres. Hinc Horapollo (I. 27.), manum ait symbolum orationis (8), quoniam linguae
placita (aut scribendo, aut gestibus) exequalur.
Oculus, BaA, dexter O, sinister ) adscribitur (I. §. 50. et 53. p. 63. et 67.). Diserte autem
Macrobius (Sat. I. 21.) oculum in vniuersum Osiridi (C) adscribit et O vocat oculum Iouis. Hinc
cum O et 24 multa communia habeant; probabile, oculum significare 24 quoque. Hinc quum
obcaecatio adscribatur () (p. 63. 4.); sequitur, coecum quoque oculum ad O pertinere.
Odoratus, QOAEM, & sacer. Astrologi quidem odoratum Q tribuunt (I. §. 51. n. 5. p. 65.).
Quum vero ? et % multa habeant communia, non mirum, odoratum etiam « (cani) proprium
dici ab Horapolline (I. 39.).
Os, po, « contigit. Sic astrologi (I. §.52. p. 66. n.5.) volunt. Hinc Horapollo (I. 4.) os
dicit corde (8) exprimi.
Pedes, CuBI, parT, « symbolum. Horapollo (II. 58.) haec habet: perfortem agendo (dôvvaroy ¬
yeveosui), pedes hominis in aqua obambulantes pingunt. Atque aliter idem significare volentes, -
hominem absque capite gradientem pingunt. Ergo vtraque imago idem valet. Vidimus