—  178
(Vid.  Voss.  Theol.  gent.  Lib.  IX.  cap.  24.).  Quare  claustrum,  pessulus,  obex  à  symbola  fuerunt.
Neque  hoc  mirum,  quum  omnia  fortia  ac  violenta    adscriberentur.
Colores  septem  planetis  septem  sacri.  Nemo  nescit,  recentiores  pariter  atque  veteres  septem
colores  numerare.  Quum  eodem  iure  aut  plures,  aut  pauciores  distingui  possint;  clarum  est,
septem  colores  propter  septem  planetas  numerari.  Reapse  veteres,  quaecunque  existunt  per  terrarum ¬
  orbem,  ea  vt  effectus  aut  progenies  alicuius  dei  alicui  planetae  adscripserunt.  De  his  haec
veteres  tradunt.
Color  niger  ty  symbolum.  Vidimus  enim,  tenebras  et  noctem  nigram  5  adscribi.  Hinc  Anubis, -
  &  in  hemisphaerio  b  cum  O  versans,  atra  pingebatur  facie.  Hinc  Isis  vestimentis  nigris
pingebatur,  quum  denotabat  )  in  signis  inferioribus  versantem  (Plut.  Is.  p.  372.).  Hinc  taurus
bysso  nigra  amictus  significabat  G  in  hemisphaerio  6  (Plut.  Is.  p.  366.).  Hinc  nigrescens  ille
Serapis  (Jablonsk.  P.  L.  II.  p.  237.  ss.),  seu  O  infernus,  ad  t  dominum  infernorum  accomodatus
Ad  colorem  nigrum  vero  pertinere  videntur  omnes  colores  obscuriores,  quare  Serapis  etiam  colore
purpureo,  i.  e.  caeruleo  nigricante  (Clemens  Al.  Protr.  p.  32.),  Vesta  (5)  allii  colore  (Lydus  de
mens.  p.47.),  Typhon  rufo,  i.  e.  rutilo  nigricante  fingebantur,  5  planeta  nigro  subuiridique  dicebatur.
Color  albus  O  symbolum.  Quemadmodum  C,  omnium  bonorum  princeps,  b  Typhoni,  omnium -
  malorum  auctori;  ita  et  color  albus  nigro  oppositus  est.  Hinc  equi  Solis  Phoebi  albi  fingebantur, ¬
  hinc  fluuiorum  ()  dei  ex  albo  marmore.  Hinc  Valens  et  Porphyrius  (I.  §.4.  p.  12.  not.40“.
O  tribuunt  colorem  ôtavyy  (lucidum)  et  zovoozezoivy  (aurocitrinum).  Hinc  imago  Hori  (C)  alba
pingebatur  (Euseb.  III.  c.  11.  p.  116.).
Color  rutilus  et  caeruleus  c  symbolum.  Veteres  omnes  d  tribuunt  colorem  sanguinis  et  ignis,
rutilum,  niooov,  nvoivy,  głoywvy  (I.  §.  4.  p.  12.  n.  40*.).  Negari  tamen  nequit,  c  et  caeruleum
colorem  adscribi,  quod  cohaerere  videtur  cum  coeli  diurni  (3)  adspectu  (I.  §.  6.  p.  14.  not.  7).
Hinc  ylavxonie  illa  Athene,  siue  Minerua  ('  fem.).
Color  flauus,  P  tribuitur  (I.  §.  4.  p.  12.).  Hinc  et  Porphyrius  Q  colorem  albescentem  (levzy.
zooiav)  adscribit.  Valens  quidem  ?  notxilov,    6yoov  tribuit.  At,  quum  varius  color  constanter
§,  flauus  Q  dicatur,  puto  illo  in  loco  pro  Q  legendum  esse  §,  et  vice  versa.
Color  auri,  siue  color  purpureus  &  symbolum.  Tribuitur  quidem  huic  deo  notzilov,  color
varius  et  coniunctio  colorum  simplicium;  sed  diserte  «  vocatur  vorooparç  et  auri  praeses  habebatur, -
  quare  eius  symbola  auro  erant  facta,  vt  statua,  caduceus,  phiala,  teste  Luciano  (Toxar.
Op.  II.  p.  75.).  Hinc  forte  illud  Porphyrii  vooiag  dAvdtvnc  (coloris  purpurei)  ad  &  trahendum
(I.  §.  4.  p.  12.).
Color  rubescens  ad  albedinem  declinans  2  sacer  fuisse  videtur.  Hinc  4  cuprum  adscribitur,
atque  idem  albus  dicitur.  Hinc  Porphyrius  (l.  1.  v.  I.  §.  4.  p.  12.  not.  40*.)  eum  dicit  Bagyg  yadaxrilovong -
  ěni  vo  levxov  genovong  uixoov.  Sane  24,  quum  a  O  non  differat  multum  virtutibus  suis
apotelesmaticis,  non  potest  colore  multum  ab  eo  distare.
Color  flauescens  ad  albedinem  declinans  D  sacer  fuisse  videtur.  Quemadmodum  enim  C  et
21,  ita  et  )  et  Q  similes  sunt  natura,  ergo  et  colore.  Hinc  D  argentum  adscribitur  et  ipsa
deooiong  vocatur  (p.  12.).