177
Cadauer,  (Dodec)  sine  capite,  à  symbolum.  Homines  omnis  generis  apocopos  astrologi  e
adscribunt  (I.  §.  49.  p.  62.).  Clarissime  vero  Firmicus  (p.  234.  16°.  Bas.)  haec  tradit.  Sin  d  in
deiectis  locis  fuerit  inuentus,  spiculatores  faciet,  qui  nudato  gladio  hominum  amputent  ceruices.
Hinc  y  quoque,  d'nimirum  affinis,  corpore  decapitato  exprimitur  ab  Indis  (Kreuz.  Symb.Tab.  XXXI.).
Hinc  Horapollo  (I.  58.)  ad  deum  fortissimum  (ovvarov,  xOM,  c)  refert  imagines  hominis,  licet
decapitati,  tamen  ambulantis,  atque  pedum  in  aqua  procedentium.
Caduceus,  xnouxztov  §  symbolum.  Graecorum  Mercurium  caduceo  insigniri,  nemo  nescit.
Erat  vero  etiam  %  Aegyptiaci,  seu  Anubidis,  hoc  insigne,  vt  ex  Luciano  (Tox.  Op.  T.II.  p.  75.)
constat,  qui  tradit,  in  Anubidis  templo  fuisse  cynocephalos  (8),  phialas  (8),  statuam  dei  auream
(8)  et  caduceum.
Calceus,  inoonua,  ewoyi,  &  significare  videtur.  Teste  Herodoto  (II.  91.),  Perseus  ()  de
tempore  in  tempore  apparuit  in  templo  suo  ibique  reliquit  calceum  suum.  Quo  clarum  fit,  calceum ¬
  ad  pertinere.  Neque  ineptum.  Quemadmodum  enim  conterit  omnia  (I.  §.  49.  p.  61.),
ita  et  calceus.  Eandem  ob  causam  et  dentes  sunt    consecrati.  Hinc  vestigium  pedis  Herculis
()  in  saxum  impressi  apud  Scythas  (Herod.  IV.  82.),  vt  apud  Aegyptios,  duas  vlnas  longum
monstrabatur.  Hinc  Sardus,  Herculis  filius,  Sardiniae,  i.  e.  insulae  vestigii,  nomen  dedit,  forte
ob  insulae  formam.  Denique  huc  facit  lapis  antiquus  cum  hac  inscriptione  inter  duas  soleas  posita: ¬
  Isidi  fructiferae  (Kreuz.  IV.  57.).  Vidimus  autem,    feminina  ratione  dici  Isidem  (vid.
Persea).  Quod  vero  à  hoc  loco  fructifer  dicitur,  id  spectat  ad  Y,  &  subiectum,  tum  anni  initium, ¬
  tum  veris  fructiferi  primum  signum.  Eiusmodi  vero  inscriptiones  inter  duas  soleas  hieroglyphicae ¬
  frequentissime  reperiuntur  in  Aegypto,  vt  Descriptio  Aegypti  Francogallica  docet  passim.
Cebus  vel  Cepus,  zmßog,  xyrog,  animal,  vti  videtur,  factitium,  &  significasse  probabile  est.
Strabo  (XVII.  585.  Tz.):  Cepus,  inquit,  faciem  habet  Satyro  similem,  caetera  inter  canem  alque
vrsum,  in  Aethiopia  nascitur.  Aelianus  (XVII.  8.)  ait,  cepum  (h.  e.  hortum),  circa  mare  rubrum
procreatum,  apposite  idcirco  nominari,  quod  tamquam  hortus  variis  coloribus  distinguatur
Cum  aetate  sit  confirmata,  pari  magniludine  est,  vt  ille  dicit  diserte,  cum  Eretriensibus  canibus. ¬
  Eius  caput,  pergit,  et  dorsum  et  spina  ad  caudam  vsque  prorsus  valde  igneo  colore
sunt;  tum  aurei  quidam  pili  disseminali  spectantur;  facies  alba  ad  genas  vsque;  inde  ad  collum
auro  similes  vittae  pertinent;  colli  inferiores  partes  vsque  ad  pectus  et  anteriores  pedes  omnino
albi  coloris  sunt;  mammae  duae  manum  implentes  caeruleo  colore  visuntur;  venter  candidus,
pedes  posteriores  nigri  sunt;  rostri  formam  si  cynocephalo  comparaueris,  non  aberrabis  a  vero.
Quibus  ex  locis  apparet,  hoc  animal  maxime  simiis,  &  sacris,  similem  esse.  Vtique  in  monumentis ¬
  Aegyptiacis  simius  quidam  reperitur,  cynocephalo  admodum  similis.
Cerberus,  xe00eoog,    symbolum.  Constat,  Cerberum  canem  tribus  pluribusque  capitibus
fingi,  cauda  et  pilis  serpentinis.  Ex  cerbero  apud  Serapidem  posito  Manetho  cognouit,  Serapidem -
  significare  Plutonem,  seu  C  in  hemisphaerio  inferiori  versantem  (Plut.  Is.  362.).  Comes
vero  C  constans  est  §,  qui  vel  ipse,  quum  deus  sit  terminorum,  inferius  hemisphaerium  i.  e.
orcum  tuetur  ac  custodit.  Ceterum  canis  &  symbolum.
Claustrum,  siue,  qui  pro  eo  antiquitus  in  vsu  erat,  pessulus,  obex,  Mineruae  (3)  sacra  erat