127
amictum, regem ignis, quod valere non potest nisi de O aestiuo. Hinc Macrobius (Sat. I. c.20.),
Hercules, inquit, ea est Solis potestas, quae humano generi virtutem ac simililudinem praestat
deorum. Virtus vero est c propria, qui potentissimis Zodiaci partibus praefuit, maxime Y. Huc
accedit, quod Hercules tempus et temporis initium vocatur (V. Jablonsk. Panth. I. p. 190. 194.).
Temporis vero et Zodiaci initium est y, quare profecto Hercules strictissime O in Y significare
videtur. Vtique Thebis, quae y respondent, maximum Herculis celebrabatur festum. Quod
denique imagines Herculis siue Zomi attinet, philosophia Orphica, Aegyptiacae filia, docebat, ex
Chao ortum esse animal draconem, cui adnatum erat caput leonis, corpus vero medium continebat -
faciem Dei, quem Herculem et tempus vocant (Athenag. pr. Christ. p. 18.). En C cum
symbolo suo leone atque c’ dracone, quo O in Y, d domo, Zodiaci capite, innui videtur. Porro
quum Leugovxgarng significet Herculem-Horum pede claudicantem, vel pedibus ruptum; maximopere -
probabile est, Herculem, tum C, tum 3, pedum habitu distinctum fuisse ab aliis diis.
Certe Vulcanus, vtrique numini affinis, claudicans fingebatur. Huc spectat fabula de Hercule in
Libya vincto. Narrat Plutarchus (Is. 376.), louem pedibus inter se adunitis (oxclov ovunigvzovwv), -
cum ire non posset, in solitudine vixisse; Isidem autem, dissectis et diductis iis membris,
Ioui gressum expedivisse. Iupiter quidem non differt ab Hercule hoc loco. Eandem enim fabulam -
Seruius (Virg. Aen. IV. 196.) his verbis incipit. Liber, vel, vt alii dicunt, Hercules per
deserta Lybiae exercilum duxit, cet. Itaque, quum O eorum signorum insignia assumat, in
quorum finibus versetur: sequitur, tum d, siue planetam, siue dominum signi Zodiaci; tum C in
dominiis versantem, pedibus adunitis expressos fuisse. Nam fabula illa spectat ad aliam, qua
docetur, Solis cursum esse maxime lentum circa solstitium hibernum, maxime vero velocem in
aequinoctio (Plutarch. Procreat. an. p. 1028.). Adde Scholiasten Hesiodi (p. 158. Ven.). Circulum,
inquit, Aequinoctialem (Y 8 II), quem sol celeri motu percurrit. Cadit ergo solutio C, pedibus -
vincti, in signum Y, seu « domicilium. Ceterum ex Horapolline (II. 12.) patet, Somum
Herculem fingi armatum. Kadonliouevog, inquit, xat vogvov ôylov onuavei. Turbae vero
adscribuntur (I. §. 49. pag. 61.).
§. 9.
Nomina mythologico -astronomica feminina.
Quum masculina Aegyptiorum numina maxime ad O spectent, vt veterum scriptorum auxilio
in superioribus demonstratum; sane coniicere licet, Aegyptiorum Deas plerasque potius ) attinere.
Vidimus enim ex Chaeremone, omnes Aegyptiorum Deos aut ad C, aut ad ) referri, quae astra
aliis Zodiaci in partibus alia nomina et cognomina, ac insignia assumant. Qua in re distinguendum ¬
erit inter nouilunia et plenilunia, licet nouilunia in rerum natura sint potiora, ac principalia
habenda. Ceterum huc spectat, quod astrologi Zodiacum diuiserunt inter numina partim masculina, ¬
partim feminina. Sex enim signorum domini habentur masculini, totidem feminini, cuius
rei ratio latet partim in rerum natura, quae tota rebus sexu diuersis constare videtur, partim in
repetitione planetarum singulis signis praepositorum. Quum enim Zodiaci Dodecatemoria diuidenda
essent inter septem planetas; C) et ) vnum, § Q c4 h bina signa sortiti sunt. Quare hi
