119—
Eustathius (ad Dion. v. 255.) Serapin vocat Iouem (() Sinopiten. Item Suidas (v. Saoanic) tradit, ¬
Sarapim alios interpretari Iouem alios Nilum. Vterque vero, vt vidimus, C designat. lam
vero Serapis appellatur Hades (didyg), Infernus (Jul. Imper. Orat. IV. p. 136.), ex quo sequitur,
hunc Deum etiam significare C infernum. Quem nos, inquit, nomine Serapim vocamus, vt que
est diong, sub adspectum minime cadens, ad quem Pluto animas euehit. Hemisphaerium enim
infernum signa M ysque ad y complectitur. Alias Infernum signa hiberna
), strictius
Zx, vel solstitium hibernum, dici videntur. Reapse Oraculum Apollinis (Macr. S. I. 18.) docet,
Solem hieme Orcum (dioyv) appellari. Similiter Serapis vocatur dooarog (Fabric. B. G. Vol. XIV.
p. 149.). Dicit auctor quidam, consulendum esse (Serapim) inuisibilem in Sinopio, scilicet C infernum. ¬
Cum itaque Serapis Infernum significet, facile explicatur, cur Apis mortuus ad Serapim
translatus ibique sepultus fuerit (Pausan. Att. I. c. XVIII. p. 42.). His accedunt alia loca Plutarchi ¬
(Is. 362.), vbi Serapis non differre dicitur a Plutone, et Taciti aliorumque (Jablonskii
Panth. L. II. p. 236. ss.). Luculentissima sunt apud Macrobium (Sat. I. c. 19.). „Hoc,“ inquit,
„argumentum Aegyptii lucidius absoluunt, ipsius O simulacra pinnata fingentes, quibus color apud
illos non vnus est. Alterum enim caerulea specie, alterum clara fingunt. Ex his clarum superum, ¬
et caeruleum inferum vocant. Inferi autem nomen Soli datur, cum in inferiori hemisphaerio,
i. e. hiemalibus signis, cursum suum peragit; superi, cum partem ambit Zodiaci aestiuam“. Et
hanc ob causam Serapis colore nigro pingebatur (Clem. Al. Protrep. p. 42.). Sic et Nilus, quem
multi Serapidem compellant (Jablonskii Panth. L. IV. p. 234.), colore nigro fingebatur (Arcad.
c. 21. §. 6.). Ceterum mihi persuasum habeo, Serapim etiam y, saltem h dominia, praesertim
significasse. Constat enim O, quum cognomina certa assumit, nominari ab iis planetis, in
quorum domiciliis versetur. En argumenta. Serapis aperte cum t comparatur apud Macrobium
(Sat. I. 7.). Duobus, inquit, aduenis (Serapidi et Saturno) solis hostiae ex more mactandae. Ergo
vterque ratione Typhonis (5), scilicet victimis cruentis colebatur. Porro Serapis, vt vidimus,
est O in hemisphaerio hiberno, cuius praeses pariter atque frigoris est h (I. 47. p. 58.). Iuxta
Serapis imaginem erat Cerberus canis et draco (Plut. p. 362.). Quatenus canis, § sacer, aderat,
Serapis O cum & planeta comite significabat; draco vero t symbolum (v. infra). Itaque in
Serapide duae C et naturae coniunctae cernuntur. Item color niger seu purpureus, i. e. obscurus -
vt nox, quo Serapis pingebatur, h est proprius. Testatur Apion apud Plinium (L. XXXVII.
c. 5. Tom. II. p. 776.) in Labyrintho fuisse colosseum (h) Serapin. Labyrinthus vero, Zodiaci
imago, 12 deos continebat. Ibidem erat Nemeseum, seu domus t. Ergo Serapeum alterum h
signum, forte ux significabat. Denique antiquissimum et famosissimum Serapidis templum habebatur ¬
Racoti seu Alexandriae (Tacitus Hist. IV. 84. Pausan. Ep. Att. p. 42.), quae regio et vrbs
capitalis est H domicilium, nimirum :x signum terrestre (Tab. II. No. 3. fin.). Etiam Sarapidi
adscribitur incrementum Nili, quod accidit, () in t domus (Z et ) ingrediente. Quod denique
imagines et insignia Serapidis attinet, haec veteres tradunt. Macrobius (Sat. I. c. 18.) refert,
in solstitio hiherno, vel O hibernum pingi forma senescenti. Plutarchus (Is. p. 362.) narrat,
Manethonem, a cerbero et dracone coniecturis ductis, collegisse, Plutonis esse, simulacrum Serapidis. ¬
Idem narrat (p. 361.), Serapidem pingi in lectisternio cubantem, cum calatho in capite.
Eandem imaginem exhibent numi Sinopitarum (Vaillant. Numis. I. 161. II. 42. 149.). Macrobius
