— 110
descendit haud dubie a MA-KAf, vel Krr disquirere, intelligere, sapere, quae est virtus
primaria.
Mandulis, Maydovlig, ( cognomen. Reperitur hoc Dei nomen in templo vrbis Tolmis
(Chalapsche), in Nubia sitae, inscriptum, cum epitheto zvoiov. Admodum probabile est, Mandulin
significare (), quod Niebuhr vult. Sane deriuatur a MA—Nr-oypo vel oyAo diuinilas, vel regia -
potestas. Rex coeli vero O est, qui recte xar *goynv dominus 610c, Zevg, Deus vocatur.
Men, Myy, Lunus, ). Tradit Spartianus (Vit. Anton. c. 7.), Lunam mystica ratione masculam -
putari et fingi. Sunt autem loca, quibus ) Myv vocetur (V. Jablonskii Op. ed. Wat. II.
p. 68.). Huc facit, quod Plutarchus (Is. p. 368.) Lunam vel Isidem masculo -feminam esse tradit.
Ideo, inquit, Lunam matrem mundi appellant et ovou čooevodyhvv. Item Spartianus (vit. Anton.
c. 7.), Luna, inquit, dea, mystice Deus dicitur. Hinc primus Aegyptiorum rex Menes a ) dictus, de
quo supra (pag. 83.). Itaque imago Luni, aut masculi, aut vtriusque sexus indicibus fuit insignita.
Mendes, Mevông, Q, nonnunquam & designat. Tradit Herodotus (II. 46.), vocari et hircum
et Pana Aegyptiace Mendem. Item Suidas (s. Mevòy»), Mendem, inquit, Aegyplii dicunt Pana.
Assentitur Nonnus aliique (v. Bochartus Hieroz. P. I. L. I. c. 43.). Hic Mendes, seu Pan, teste
Herodoto (II.46.), a Mendesiis inter octo deos numeratur, quos octo aiunt priores duodecim diis
extitisse. Ergo Mendes planetam significat. Quum vero veteres omnes in eo consentiant, Mendem -
significare generationem et coitum (Jabl. Panth. L. II. 280 ss.); clarum est, Q has virtutes
exercente (II. §. 51.), hunc deum Q planetam significare. Etiam nomen Mendes MA-NTH6, vel
ME -NTuG, plantatio, vel amor generandi, Q proprietates exprimit. Accedit, quod Mendes in
prouincia Mendesia cultus fuit, quae respondet domui ? seu signo. Non opus est pluribus.
Quum vero () singulis in signis formam mutare atque dominorum singulorum proprietates assumere ¬
dicatur; sequitur, Mendetem etiam ( significare, in 2 possessionibus versantem. Sic Eusebius ¬
(P. E. III. c. 13.) et Macrobius (Sat. I. c. 17. 19.) Soli vim generatricem adscribunt tempore
verno, siue in signis £ subiectis constituto. Hinc recte Diodorus (L. I. p.29. Wes.), Osiridem et
Pana eundem esse testatur. Osirim, inquit, modo Serapin, modo Dionysum, interdum Plutonem, interdum ¬
Ammonem, quandoque Iouem, non raro Pana esse putant. Plutarchus (Is. p. 370.), mullis, inquit, ¬
in locis ostendilur simulacrum Osiridis, humana specie, erecto veretro, ad indicandam vim
gignendi et alendi. Negari vero nequit, Osiridem esse C in Q signo versantem. Simile cadit
in », quae, quum noua est, eadem aliis in signis aliorum dominorum proprietates assumit. Hinc
forte Stephanus tradit (v. Panopolis), Pana, cum erecto veretro aliisque insignibus, esse imaginem,
vel symbolum Lunae. Ceterum, quum Panopoli, quae respondet decuriae & in 8, Pan, vel Priapus, ¬
quippe cum Mendete comparatus, cultus fuerit; Mendes haud dubie etiam § certo quodam
respectu significauit. Distinguendum autem videtur inter Pana et Priapum, in quo etiam veteres
nonnunquam peccasse videntur. Huc facit, quod Aesculapius (8) dicitur filius Pani (&) et Hephaestobules ¬
(2). Aesculapius enim medicus recte dicitur filius &, tum inferni, tum superni, sapientis ¬
illius et medicinae auctoris. Quod denique simulacra Mendetis attinet, traditur eum fuisse
capite hircino, aliisque partibus hircinis et genitalibus insignitum. Suidas (in v. Mendes), Mendem,
inquit, Aegyptii dicunt Panem, vt qui vullu fingatur hircino. Nonnus (Gregor. Naz. II. 27.):
Pan hircinum faciem habet. Et tanta religione Mendelem hunc siue Pana colunt, vt etiam a
